Kondycja warszawskiej giełdy jest kiepska albo, mówiąc wprost, beznadziejna. Jak można bowiem inaczej określić sytuację, gdy w kraju uznawanym w ostatnich latach za jednego z europejskich czempionów pod względem dynamiki wzrostu PKB, którego marsz w kierunku rozwiniętych gospodarek nie został powstrzymany nawet przez globalny kryzys finansowy z 2008 r. tylko jedna spółka zadebiutowała na głównym parkiecie w pierwszym półroczu tego roku (pomijając kilka transferów z NewConnect). Przyczyn tego jest wiele. Można mówić o „płytkości" rodzimego rynku. Szeroko komentowane jest zakończenie ery wielkich prywatyzacji, które bez wątpienia dodawały naszemu parkietowi wigoru i zwracały nań uwagę inwestorów zagranicznych. Oczywiste jest również, że obecne wyceny notowanych spółek nie zachęcają nowych przedsiębiorców do wysłuchania, jak rozbrzmiewa giełdowy dzwon. Nie da się jednak ukryć, że czynniki lokalne to tylko element szerszego kontekstu, a sytuacja na GPW wpisuje się w globalny trend brutalnie obnażający zmniejszającą się atrakcyjność poszukiwania kapitału na rynku publicznym.