Obecna sytuacja na rynkach, to intrygujące połączenie dwóch faktów. Z jednej strony mamy okres wyjątkowej „sielanki" na giełdach, rozumianej jako kompletny brak korekt spadkowych z prawdziwego zdarzenia. A z drugiej – coraz powszechniejszy zachwyt nad kondycją gospodarek i wspinaczkę licznych wskaźników makroekonomicznych na poziomy niewidziane od lat. Przyjrzyjmy się bliżej tym kwestiom.

Zacznijmy od braku korekt. Najpierw zerknijmy za ocean. W najgorszym momencie tego roku amerykański S&P 500 zaliczył spadek od szczytu do dołka o ... 2,8 proc. To naprawdę niewiele. Gdyby do końca grudnia nie pojawiła się już żadna większa korekta, to byłby to rok najspokojniejszy nie od pięciu lat, nie od dziesięciu, nawet nie od piętnastu, lecz od ... 22. Czyli od 1995 roku, który zresztą był rekordowo spokojny (największa korekta: -2,5 proc.). Licząc od tamtego roku do teraz, statystyczny rok przynosił zaś spadek od szczytu do dołka na poziomie średnio 15,4 proc.