Otóż to zbiór działań – wydatków publicznych, zmian regulacyjnych, kreowania określonych bodźców – które prowadzą do akumulacji różnych form produktywnego kapitału (ludzkiego, społecznego, fizycznego, aktywów niematerialnych) oraz stwarzają możliwości ich pełnego wykorzystania.
To jednak nie wszystko, taki program musi przyczyniać się do zwiększenia akumulacji ponad to, co w gospodarce miałoby miejsce bez tego programu, rzadko bowiem (wyjątek stanowią np. okresy wojen) mamy do czynienia z sytuacją, że proces akumulacji aktywów w ogóle nie występuje. Jak ważne jest to zastrzeżenie, pokazuje chociażby Strategia Odpowiedzialnego Rozwoju – z definicji prorozwojowa, stawiająca wręcz konkretne cele co do wzrostu stopy inwestycji (ich relacji do PKB), w praktyce przełożyła się na spowolnienie procesów akumulacji aktywów fizycznych (w latach 2016–2019 stopa inwestycji kształtowała się na poziomie 18,1 proc., wobec 19,7 proc. we wcześniejszym, czteroletnim okresie).