Przed zamknięciem

Poprzedni piątek zakończyliśmy atakiem na poziom oporu w postaci dolnego

ograniczenia konsolidacji z początku kwietnia. Wtedy wybić się nie udało i

całkiem realna była kolejna próba, która miała być przeprowadzona w tym

tygodniu. To się jednak nie udało. Zamiast śmiałych akcji popytu mieliśmy

osłabienie i spadek cen. W efekcie zamiast do testu oporu doszło do testu

poziomu wsparcia. Dwukrotnie podaż próbowała się ze wsparciem i dwukrotnie

poległa. Nie to, że popyt szczególnie zaciekle bronił newralgicznego

poziomu, ale sama podaż nie była chyba przekonana, że coś z tego wyjdzie.

Inna sprawa, że niedźwiedzie miały pewnie świadomość, że przełamanie tego

poziomu nie zakończy ich problemów. Nieco niżej były kolejne ważne

poziomy, które także wymagały wysiłku i to znacznie większego. Sytuacja

byków nie jest wcale lepsza. Trwająca od trzech miesięcy konsolidacja

przybiera kształt trójkąta. Kolejne poziomy oporów i wsparć są coraz

bliżej siebie. Powoli zacieśnia się obszar swobodnych wahań cen.

Fakt, że konsolidacja przyjmuje kształt trójkąta jest dla byków raczej

kiepskim sygnałem. Wg klasycznych zasad analizy technicznej trójkąt

uchodzi raczej za formację kontynuacji, a więc należy przyjmować, że

większe szanse ma wybicie z tej konsolidacji w kierunku południowym.

Szanse szansami, ale kalkulacje możemy pozostawić pasjonatom. My skupmy

się na momencie wybicia. Wyjście poza obszar wahań z ostatnich tygodni

będzie dla nas chyba jasnym sygnałem. Na razie nieźle mają się byki, ale

nic nie jest przesądzone. Popyt ma sprzymierzeńców w postaci indeksów

amerykańskich. Tam na razie nieznaczną, ale jednak, przewagę ma strona

popytowa. To jest sprzeczne z klasyczną AT, ale tylko częściowo. Zauważmy,

że i tu mówi się jedynie o szansach, a więc nawet jeśli wg klasyków szanse

są mniejsze, to nie znaczy, że scenariusz jest niemożliwy.