Nisza w niszy, czyli FIZ-y w świecie obligacji korporacyjnych

Wypłaty z FIZ-ów są ograniczone. Nie dokonuje się ich w dowolnie wybranym dniu, a chęć wypłaty środków należy zgłosić z wyprzedzeniem (nawet kilkumiesięcznym). To z kolei pozwala zarządzającym na rezygnację (choć nie całkowitą) z poduszki płynnościowej, która w funduszach otwartych może sięgać nawet 20 proc. aktywów, co już w samo w sobie premiuje wyniki FIZ-ów.

W marcu jeszcze ważniejsze okazało się to, że fundusze otwarte utrzymywały poduszkę płynnościową w papierach skarbowych, bo to właśnie ich przecena stoi za ujemnymi stopami zwrotu w marcu. FIZ-y mogły więc ulokować większą część aktywów w papiery o niskim ryzyku stopy procentowej, podczas gdy fundusze otwarte mogą lokować mniejszą część w obligacje przedsiębiorstw, a poduszkę płynnościową narażają na ryzyko stopy procentowej. Przewaga rynkowa FIZ-ów zapewniła ich klientom wyższe stopy zwrotu w zasadzie w dowolnym przedziale czasowym. Dobrze widać ich zalety także w kilkuletnim horyzoncie, obejmującym wyprzedaż na rynku długu w 2022 r. Podczas gdy publiczne FIZ-y zarobiły w tym czasie 39-52 proc., fundusze otwarte przyniosły 20-33 proc. zysku. Wadą FIZ-ów, obok ograniczeń płynnościowych, są relatywnie wysokie koszty wejścia (1,5 do nawet 4 proc.) oraz wyższe ryzyko kredytowe ich portfeli. Koszty wejścia można jednak obniżyć kupując certyfikaty na rynku wtórnym (spready poniżej 1 proc.) i tam też je sprzedając (z niewielkim dyskontem), gdy pojawi potrzeba płynnościowa.