Zacznijmy od krótkiego wyjaśnienia, czym w ogóle są tytułowe poziomy, bowiem często można się spotkać, nawet w fachowych mediach, z myleniem tych pojęć. Wsparcie to miejsce na wykresie, gdzie popyt jest na tyle silny, by przez dłuższy czas odpierać ataki podaży. W praktyce jest to więc poziom lub wąski obszar cenowy, na którym zatrzymują się fale spadkowe. Poziomy te zazwyczaj inicjują mniejsze lub większe odbicie notowań w górę. Dla ułatwienia warto pamiętać, że szukamy ich poniżej aktualnego kursu. Opór natomiast to miejsce, gdzie podaż jest stroną dominującą i potrafi przez dłuższy czas odpierać ataki popytu. W praktyce jest to więc analogicznie – poziom lub wąski obszar cenowy, na którym zatrzymują się fale wzrostowe, często inicjując mniejsze lub większe odbicie w dół. W analizie technicznej obowiązuje też zasada, że przebity opór lub wsparcie stają się odpowiednio wsparciem i oporem, a więc następuje swoista zamiana ról. – Wagę poziomu wsparcia i oporu można mierzyć za pomocą dwóch czynników: wolumenu obrotu, który towarzyszył tworzeniu się danego ekstremum, oraz czasu, który upłynął od powstania owego ekstremum. Im większy wolumen oraz krótszy czas, tym poziom wsparcia/oporu jest silniejszy – pisze prof. Krzysztof Borowski w książce „Metody inwestowania na rynkach finansowych". W poszukiwaniu technicznych barier warto więc zerkać zarówno na oś X wykresu, jak i na wielkość słupków wolumenowych.