Miniony tydzień na długo zapadnie w pamięć inwestorom znad Wisły. W pięć dni indeksy WIG i WIG20 straciły dorobek ostatnich kilku tygodni, a zwiastowane nadejście hossy znów stanęło pod dużym znakiem zapytania. Walka czołowych indeksów o utrzymanie długoterminowej tendencji zwyżkowej zaczyna przypominać syzyfową pracę – jak tylko dostaniemy się na nowe maksima, od razu dochodzi do gwałtownej przeceny. Promyk nadziei widać jeszcze na wykresach mWIG40 oraz sWIG80, gdzie spadki wpisują się w zakres fali korekcyjnej. Po ostatnich wydarzeniach trudno jednak uwierzyć, że średnie i małe spółki pociągną za sobą cały szeroki rynek. Przyczyn gwałtownej przeceny z minionego tygodnia na próżno doszukiwać się w układzie kresek. Inwestorzy pozbywali się akcji głównie dlatego, że szef amerykańskiej Rezerwy Federalnej Ben Bernanke zapowiedział ograniczenie programu luzowania polityki pieniężnej (QE3), jeśli dane dotyczące gospodarki i stopy bezrobocia będą zgodne z jego oczekiwaniami. Rynki boją się odcięcia kroplówki z Fedu, dlatego zareagowały spadkami. Dodatkowo w Warszawie powróciły obawy o reformę – a dokładniej ograniczenie roli – otwartych funduszy emerytalnych. W efekcie WIG20 spadł w środę o 4,8 proc. Był to największy jednosesyjny spadek tego indeksu od września 2011 r. Tydzień wskaźnik zamknął na poziomie 2233 pkt, czyli w strefie długoterminowej konsolidacji, w której poruszał się od sierpnia 2011 r. do października roku ubiegłego. Niestety, musimy pogodzić się z faktem, że jesteśmy jeszcze dość słabym rynkiem i jakiekolwiek zawirowanie na globalnej scenie uderzają w nas dość mocno . Niemcy i Francja, chociaż także odnotowały słaby tydzień, to jednak nie zaliczyły takiej przeceny jak czołowe wskaźniki GPW. Frankfurcki DAX stracił w ubiegłym tygodniu 4,2 proc., a paryski CAC40 3,9 proc. Oba indeksy kontynuują zapoczątkowaną pod koniec maja korektę długoterminowych zwyżek.