Ubiegłoroczne perturbacje na rynkach finansowych powinny uodpornić inwestorów na zmienność i niepewność. Jednak niesamowite zwroty akcji, jakie w ciągu ostatnich trzech miesięcy mogliśmy obserwować na Wall Street, rynkach surowców oraz giełdach emerging markets, jedynie skomplikowały ocenę sytuacji rynkowej. Zamiast oczekiwanych rozstrzygnięć rozjaśniających sytuację pojawia się coraz więcej pytań i wątpliwości.

Czy ostatni wzrost cen surowców (w tym ropy) będzie wystarczający do uratowania spółek wydobywczych i sektora łupkowego w USA, a tym samym zamiast spektakularnego pęknięcia bańki na rynku obligacji śmieciowych dojdzie jedynie do stopniowego uwalniania nagromadzonego w nich „spekulacyjnego powietrza"? Czy gwałtowne odreagowanie na najlepszym tegorocznym parkiecie świata, czyli na brazylijskiej giełdzie, oznacza, że najgorsza od lat recesja, jaka ma miejsce w tym czołowym kraju Ameryki Łacińskiej, skończy się lada dzień? Czy w najbliższym czasie amerykańskie indeksy pokonają historyczne szczyty, z czym miały problemy przez ostatnie półtora roku, i to przy lepszych danych napływających z gospodarki i lepszych wynikach spółek? Fakty, z którymi trudno polemizować, są takie, że indeks S&P 500 znalazł się ponownie powyżej poziomu 2000 pkt, czyli powrócił do punktu wyjścia. Poza tym zrobił to w sposób tak spektakularny, że niemal kuriozalny. Po prostu powielił, jak przez kalkę, własne dokonania z okresu sierpień–październik ubiegłego roku. Trzeba jednak przyznać, że nie wszystkie rynki i segmenty zdołały powrócić do łask inwestorów. Indeksy akcji w Japonii i Europie rażą słabością (najbardziej widoczną w sektorze finansowym), podobnie jak spółki biotechnologiczne będące nie tak dawno liderami amerykańskiej hossy. Za to siłę wykazują firmy z USA korzystające ze wzrostu konsumpcji oraz ubiegłoroczni przegrani, czyli surowce i rynki wschodzące (w tym nasza GPW).