Chodzi mu o to, by przedsiębiorcy prowadzili biznes w sposób odpowiedzialny społecznie, przyjazny dla ludzi i środowiska naturalnego, a przy tym zyskowny. Czy to da się pogodzić? Branson pokazuje wiele przykładów, że jest to możliwe, i z uporem misjonarza z małego protestanckiego Kościoła przekonuje czytelników, że przyszłość kapitalizmu należy właśnie do takich uświadomionych na wszelkie sposoby biznesmenów. Zachęca, by biznes prowadzić etycznie i ekologicznie, a przy tym, jak to u ekscentryków bywa, mocno chwali się swoimi dokonaniami na tym polu. Książka Bransona została nazwana manifestem naszych czasów. Mi bardziej kojarzy się z literaturą religijną. Można w niej wszak znaleźć takie fragmenty: „Nasza planeta utrzymywała się w dobrym zdrowiu i kondycji, podobnie jak robi to zwierzę, przez większość z ponad trzech miliardów lat swojego istnienia. To pech, że zaczęliśmy zanieczyszczać ją w czasie, gdy Słońce jest niebezpiecznie gorące. Wywołaliśmy u Gai gorączkę, a jej stan wkrótce się pogorszy, zbliżając się do śpiączki". Ileż trzeba zaangażowania w słuszność swojej sprawy, by pisać takie rzeczy! Ale, cóż... Branson jest ekscentrykiem. Lubi być w centrum uwagi, a jego książka ma mu w tym pomóc. Niektórych zainspiruje do działania, innych rozbawi, ale raczej niewielu ludzi obojętnie podejdzie do zawartych w niej treści. A ja czekam, aż się Branson zabierze do s.f.