Po „wysokiej fali” różnych regulacji wzajemnie powiązanych (jak ujawnienia taksonomiczne i CSRD) i czasem nie do końca ze sobą spójnych (jak CSRD i CSDDD) przyszła – wraz z pakietem inicjatyw pod hasłem Omnibus – akcja „spuszczania wody z tego napełnionego regulacjami basenu”. I obecnie część regulacji dotyczących ESG ma już ostateczny uproszczony i zderegulowany w dużej mierze kształt (m.in. CSRD, CSDDD), niektóre zostały częściowo uproszczone, ale dalsze zmiany są na horyzoncie (m.in. ujawnienia taksonomiczne), a część jest jeszcze w trakcie rewizji z niepewnością co do ich ostatecznego kształtu (m.in. rozporządzenie SFDR istotne dla sektora finansowego, a pośrednio też dla przedsiębiorstw). Nie można zatem obecnie stwierdzić, jak dokładnie będzie wyglądać cały system związany z raportowaniem ESG, określonymi działaniami związanymi z ESG, jak procesy należytej staranności czy wymogi banków związane z koniecznością analizy i oceny ryzyk ESG przy decyzjach o finansowaniu np. transformacji oraz z ich produktami finansowymi. Bowiem nie znamy jeszcze wszystkich elementów tej układanki. Ale celem nadrzędnym było, i to się nie zmieniło (a wręcz zostało wzmocnione – case globalnego wpływu cieśniny Ormuz na łańcuchy dostaw), dążenie do budowy odporności europejskich firm. Początkowo odporność była rozumiana dość wąsko jako zdolność przedsiębiorstw do prowadzenia działalności gospodarczej w przyszłości, która będzie zdeterminowana w coraz większym zakresie przez zmianę klimatu, ale dość szybko okazało się, że odporność dotyczy antycypowania trendów w zakresie środowiskowym, pracowniczo-społecznym (np. negatywne wpływy demograficzne na zasoby pracownicze) czy także w zakresie wysokiej niepewności polityczno-gospodarczej.