Trudno oczekiwać, że kolejna transza pomocy rozwiąże problem Grecji na dłużej niż klika miesięcy. Obecne propozycje są tylko kupowaniem czasu. Wierzyciele udają, że nie widzą tragicznego stanu greckiej gospodarki, natomiast grecki rząd wykorzystuje jedyną kartę przetargową w postaci destabilizacji międzynarodowych rynków finansowych, aby wynegocjować złagodzenie reform, co pozwoli mu zachować twarz.

Dzisiaj możliwe są dwa scenariusze. Grecja nie osiągnie porozumienia z wierzycielami, co z pewnością wywoła bardzo negatywną reakcję rynków finansowych, zbliżoną do tej z 2011 r. Drugim, bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest osiągnięcie tymczasowego kompromisu, aby uspokoić rynki finansowe do czasu, aż Unia Europejska, EBC oraz MFW w końcu zdecydują się na kompleksowe rozwiązanie. Przy tym stanie greckiej gospodarki kontynuacja restrykcyjnej polityki fiskalnej jest drogą prowadzącą do powiększenia się szarej strefy, kontynuacji wzrostu zadłużenia do PKB z już astronomicznie wysokich poziomów oraz dalszego kurczenia się gospodarki. Przy rentowności dziesięcioletnich obligacji powyżej 10 proc. można przez długi czas zapomnieć o powrocie Grecji na rynek długu. Jedynym kompleksowym rozwiązaniem jest kontrolowane bankructwo Grecji połączone z wyjściem ze strefy euro lub innym rodzajem deprecjacji waluty. Takie rozwiązanie chwilowo byłoby bardzo bolesne dla wierzycieli oraz dla greckiego społeczeństwa, jednak w długim terminie pozwoliłby odbić się gospodarce z dna. Kontrolowane bankructwo Grecji nie powinno natomiast mieć istotnego wpływu na europejską i światową gospodarkę, przy założeniu, że nie wywoła efektu domina (tzn. nie pociągnie za sobą np. Włoch czy Hiszpanii).