O nadchodzącym upadku dolara możemy przeczytać co jakiś czas na popularnych blogach finansowych, usłyszeć w filmach umieszczanych na portalu YouTube (niektóre z nich nawet wskazują 27 września 2016 r. jako dokładną datę upadku amerykańskiej waluty), a także w wywiadach z niektórymi rynkowymi guru. – Inwestorzy powinni pozbywać się dolarów i kupować surowce – prognozował już w 2009 r. Jim Rogers, guru rynków surowcowych. Upadek dolara, a wraz z nim amerykańskiego porządku, wieszczą również od dawna niektórzy eksperci z Moskwy, Pekinu czy Teheranu. – Jeśli Stany Zjednoczone nałożą sankcje na Rosję, w odpowiedzi Moskwa może odrzucić dolara jako walutę rezerwową – groził w 2014 r. Siergiej Głaziew, doradca rosyjskiego prezydenta Władimira Putina. – Dolar to bezwartościowy kawałek papieru – mówił w 2007 r. irański prezydent Mahmud Ahmadineżad. Jakby na złość autorom tych opinii, amerykańska waluta nie sprawia wrażenia bezwartościowej i bliskiej śmierci. Przez ostatnich pięć lat dolar zyskał 25 proc. wobec euro, 33 proc. wobec jena, 19,5 proc. do funta brytyjskiego, 13,5 proc. w stosunku do franka szwajcarskiego, 28,5 proc. do złotego, 3 proc. do juana, 94 proc. do reala brazylijskiego, 118 proc. wobec rubla, a 229 proc. do irańskiego riala. Sama perspektywa podwyżek stóp procentowych przez amerykańską Rezerwę Federalną spycha w dół kursy wielu walut z całego świata. Fed jest globalnym bankiem centralnym w jeszcze większym stopniu niż przed kryzysem, a dolar nadal nie ma konkurenta, który by go zdetronizował.