Koncepcja, którą ekonomista z Uniwersytetu Warszawskiego przedstawia w „Micie pieniądza", przebija bowiem swoją heterodoksyjnością najśmielsze pomysły na rozszerzenie roli NBP, o których mówią politycy rządzącej partii.

Autor proponuje, aby przywrócić bezpośrednie zasilanie budżetu państwa z banku centralnego. Dla współczesnych praktyków polityki pieniężnej jest to niesłychana wprost herezja. Najlepiej świadczą o tym opory, jakie w strefie euro budził długo skup obligacji skarbowych przez Europejski Bank Centralny, choć ten program od bezpośredniego finansowania rządów przez emitenta pieniądza dzieli przepaść. Od kilku dekad takie powiązanie polityki pieniężnej i fiskalnej uchodzi za prosty przepis na hiperinflację. Niezależność banków centralnych od polityków, którzy za dodrukowane pieniądze mogliby próbować kupić głosy wyborców, to we współczesnej polityce pieniężnej świętość.