Jak te wytyczne należy stosować w kontekście raportów zgodnych ze standardami ESRS?
Potoczne rozumienie zbliża nas nieco do istoty problemu – chodzi o sposób działania, w wyniku którego ograniczamy ryzyka wystąpienia niepożądanych rezultatów, żeby jak najbardziej zbliżyć się do osiągnięcia wyznaczonego celu. Tym celem jest nieniszczenie środowiska i nienaruszanie praw człowieka (w tym praw pracowniczych), które określamy jako negatywny wpływ. Analizując potencjalne zmiany w tych obszarach, które mogą wpłynąć na sytuację finansową przedsiębiorstwa, możemy dodatkowo zidentyfikować szanse i ryzyka. Tak więc należytą staranność należy rozumieć jako działania mające prowadzić do identyfikacji wpływów, ryzyk i szans. Ten proces powinien uwzględniać dialog z interesariuszami, czyli grupami, na które oddziałuje przedsiębiorstwo, takimi jak pracownicy, sąsiedzi zakładów produkcyjnych, organizacje konsumenckie czy ekologiczne, konkurenci, dostawcy, lokalny samorząd bądź centralny rząd, a także z potencjalnymi odbiorcami raportu, np. inwestorami czy bankami. Oprócz identyfikacji działania te powinny skutkować podjęciem kroków na rzecz redukcji ryzyka wystąpienia negatywnych wpływów, zmniejszenia ich ewentualnej skali i dotkliwości, naprawienia powstałych szkód, a także wdrożenia inicjatyw, które ograniczą ryzyko wystąpienia danego wpływu w przyszłości. Te inicjatywy powinny być monitorowane pod względem skuteczności. Częścią tego monitoringu będą różne kanały komunikacji, które umożliwią zgłaszanie nieprawidłowości w działaniu przedsiębiorstwa, w szczególności informowanie o ryzyku wystąpienia negatywnych wpływów. Niekoniecznie muszą to być systemy dla sygnalistów, choć mogą być one podstawą tych tzw. systemów skargowych. Na koniec, przedsiębiorstwa powinny informować o całym tym procesie, zapewniając transparentność co do procedur, zaistniałych incydentów i podjętych kroków.
