Fundusze z absolutną stopą zwrotu na rodzimym rynku nie przynoszą kroci, a państwo chcą w ten sposób inwestować za granicą?

Nasz region – Europa Środkowo-Wschodnia plus Turcja – aż się prosi, żeby inwestować według tej strategii. Wszystkie trendy i obawy widoczne w światowej gospodarce – deflacja, inflacja, hiperinflacja – mają swój potencjał inwestycyjny. Tradycyjnie rzecz biorąc, jeżeli obawiamy się hiperinflacji, powinniśmy wybierać inwestycje w złoto. Jeżeli obstawiamy scenariusz deflacyjny – powinniśmy postawić na obligacje skarbowe. W momencie gdy się pomylimy, co zdarza się wszystkim – mamy problem. Tymczasem, w naszym regionie pod jednym parasolem mamy te wszystkie trendy jednocześnie. Rosja jest jedynym „inwestowalnym" rynkiem, który uwielbia inflację. Im wyższa inflacja, tym bardziej drożeją akcje rosyjskie. 70 proc. indeksu stanowią tam konglomeraty surowcowe. Cała gospodarka tego kraju jest tak skorelowana z cenami ropy i gazu, że rośnie lub spada razem z nimi. Dlatego moim zdaniem najlepszym zabezpieczeniem przed inflacją jest nie złoto, a akcje rosyjskie. Jednocześnie mamy Turcję – odwrotność rynku rosyjskiego, która jest naturalnie z nim zdekorelowana. Gospodarka turecka jest uzależniona od importu surowców, dlatego doskonale sobie rodzi w warunkach deflacji (inflacja surowcowa powoduje wzrost deficytu obrotów bieżących) i malejących stóp procentowych. Do tego dochodzi młode społeczeństwo nastawione na konsumpcję. Wreszcie mamy Polskę – nasz rynek daje bardzo dobrą ekspozycję na stabilizację sytuacji w Europie. Podsumowując – w jednym regionie inwestycyjnym mamy rynki pozwalające obstawić trzy główne, najbardziej prawdopodobne scenariusze makroekonomiczne na świecie. Tego nie daje żaden instrument finansowy.