Hossa, w godzinie próby

Biorąc pod uwagę strukturę i dynamikę spadków oraz bardzo niejednoznaczne sygnały płynące z różnych gospodarek, rynki akcji stanęły w obliczu najtrudniejszego wyzwania od czterech lat.

Ostatnie odbicie S&P500 zdołało praktycznie zniwelować większość spadków po tzw. dewaluacji juana, a historyczne szczyty znalazły się znowu w zasięgu ręki (5–6 proc.), nie sądzę, żeby ich pokonanie w tym roku było możliwe. Nawet w 2011 r. walka z oporami, jakie wyznaczyła przysłowiowa 200-sesyjna średnia, zajęła amerykańskim indeksom prawie dwa miesiące. Nie spodziewam się, żeby tym razem udało się inwestorom przejść nad krachem do porządku dziennego znacznie szybciej niż wtedy. Szczególnie, że nadzieja, jaka legła u źródeł ostatniego odbicia na akcjach, surowcach i rynkach wschodzących, czyli odłożenie ad acta podwyżek stóp w USA, może okazać się płonna. Rozdwojenie jaźni widoczne ostatnio w wypowiedziach przedstawicieli Fed przypomina mi nieco zachowanie tego samego gremium, choć pod innym przywództwem, jesienią 2013 r., kiedy decydowały się losy programu luzowania ilościowego.