Ob­sza­rem naj­in­ten­syw­niej­szych dzia­łań in­no­wa­cyj­nych oraz li­cen­cyj­nych Za­kła­dów Azo­to­wych Pu­ła­wy jest wy­twa­rza­nie ka­pro­lak­ta­mu. To or­ga­nicz­ny zwią­zek che­micz­ny, na ba­zie któ­re­go wy­twa­rza się po­lia­mi­dy słu­żą­ce da­lej do pro­duk­cji włó­kien syn­te­tycz­nych, np. ny­lo­nu, oraz two­rzyw sztucz­nych. Fir­ma z Pu­ław – ra­zem z Azo­ta­mi Tar­nów oraz In­sty­tu­tem Che­mii Prze­my­sło­wej – jest współ­twór­cą tzw. pol­skie­go pro­ce­su pro­duk­cji ka­pro­lak­ta­mu.

– W du­żej mie­rze dzię­ki pa­ten­tom w tej dzie­dzi­nie za­ję­li­śmy w tym ro­ku dru­gie miej­sce w ran­kin­gu firm, któ­re uzy­ska­ły naj­wię­cej pa­ten­tów w Pol­sce w la­tach 2004–2008 – de­kla­ru­je Grze­gorz Ku­lik, rzecz­nik za­kła­dów.Te­raz Pu­ła­wy wpro­wa­dza­ją w pro­duk­cji ka­pro­lak­ta­mu no­we roz­wią­za­nia, któ­rych ce­lem ma być zmniej­sze­nie zu­ży­cia ben­ze­nu, amo­nia­ku, tle­nu i in­nych su­row­ców oraz me­diów ener­ge­tycz­nych, np. pa­ry.

[srodtytul]Do Au­strii i Ara­bii Su­dyj­skiej [/srodtytul]

Jed­nak in­no­wa­cyj­ne roz­wią­za­nia pu­ław­skich in­ży­nie­rów nie do­ty­czą tyl­ko pro­duk­cji ka­pro­lak­ta­mu. Tech­no­lo­gię od­py­la­nia wież gra­nu­la­cyj­nych sto­so­wa­ną po­cząt­ko­wo przy pro­duk­cji sa­le­try amo­no­wej, a po­tem mocz­ni­ka za­kła­dy sprze­da­ły do Au­strii, a ostat­nio – po­przez spół­kę cór­kę Pro­zap – rów­nież do Ara­bii Sau­dyj­skiej.

[srodtytul]Do In­dii, Chin i In­do­chin [/srodtytul]

Wspo­mnia­ne już Azo­ty Tar­nów udo­stęp­ni­ły m.in. li­cen­cję do­ty­czą­cą tech­no­lo­gii wy­twa­rza­nia two­rzy­wa sztucz­ne­go po­li­triok­sa­no­we­go. W ubie­głym ro­ku sprze­da­ły fir­mie Gu­ja­rat Sta­te Fer­ti­li­zers z In­dii tech­no­lo­gię mo­der­ni­za­cji wy­twór­ni cy­klo­hek­sa­no­nu.

Nie­wiel­ka Lu­ve­na szczy­ci się opra­co­wa­niem wła­snej tech­no­lo­gii wy­twa­rza­nia kwa­su flu­oro­wo­do­ro­we­go z kwa­su flu­oro­krze­mo­we­go. – W opar­ciu o na­szą tech­no­lo­gię i do­świad­cze­nie zbu­do­wa­no i w tym ro­ku uru­cho­mio­no w Chi­nach pierw­szą na świe­cie du­żą in­sta­la­cję prze­my­sło­wą te­go ty­pu – mó­wi Ja­cek Żu­raw­ski, rzecz­nik pra­so­wy Lu­ve­ny. Zdol­no­ści pro­duk­cyj­ne chiń­skiej in­sta­la­cji to 20 tys. ton kwa­su flu­oro­wo­do­ro­we­go rocz­nie.

Przed szan­są sprze­da­nia li­cen­cji do Azji sta­nę­ły tak­że wio­sną te­go ro­ku Za­kła­dy Che­micz­ne Po­li­ce. Z pro­po­zy­cją współ­pra­cy przy wy­do­by­wa­niu i wzbo­ga­ca­niu rud il­me­ni­to­wych, a tak­że po­zy­ska­nia tech­no­lo­gii pro­duk­cji bie­li ty­ta­no­wej (czy­li sub­stan­cji wy­ko­rzy­sty­wa­nej do wy­twa­rza­nia farb) zgło­si­ły się do pol­skiej spół­ki dwie fir­my z Wiet­na­mu.

[srodtytul]Ro­sną wy­dat­ki na ba­da­nia[/srodtytul]

Gru­pa Ciech za­pla­no­wa­ła na ten rok na in­we­sty­cje in­no­wa­cyj­ne i roz­wo­jo­we w swo­ich spół­kach wy­dać oko­ło 100 mln zł. Po­dob­ne na­kła­dy gru­pa po­nio­sła też w ze­szłym ro­ku. – Wskaź­nik in­no­wa­cyj­no­ści, czy­li pro­cen­to­wy udział wy­dat­ków na in­no­wa­cje w przy­cho­dach fir­my wy­no­si u nas oko­ło 3 proc. – mó­wi Krzysz­tof Grad, rzecz­nik pra­so­wy Cie­chu. – To po­ziom ty­po­wy dla naj­więk­szych eu­ro­pej­skich kon­cer­nów bran­ży che­micz­nej – do­da­je. W je­go opi­nii o ska­li in­no­wa­cyj­no­ści wdra­ża­nych przez Ciech przed­się­wzięć świad­czy to, że na ich re­ali­za­cję spół­ki z gru­py otrzy­ma­ły oko­ło 140 mln zł fun­du­szy po­mo­co­wych.

[srodtytul]Na in­no­wa­cje sta­wia rów­nież ZAK [/srodtytul]

(d. Za­kła­dy Azo­to­we Kę­dzie­rzyn). Naj­le­piej świad­czy o tym zwięk­sze­nie wy­dat­ków, ja­kie na pra­ce ba­daw­czo­-roz­wo­jo­we po­no­si spół­ka. W 2006 r. ZAK prze­zna­czył na ten cel nie­speł­na 0,3 mln zł, a w cią­gu trzech kwar­ta­łów te­go ro­ku – już po­nad 2,65 mln zł. W przy­szłym ro­ku za­kła­dy pla­nu­ją wy­dać na ba­da­nia i roz­wój oko­ło 4,57 mln zł. – W 2018 r. te­go ty­pu na­kła­dy ma­ją wzro­snąć do pra­wie 5 mln zł – de­kla­ru­je Ali­cja Stron­ci­wilk z ZAK.

Tak­że Lu­ve­na pla­nu­je, że w ko­lej­nych la­tach bę­dzie prze­zna­czać na ba­da­nia i roz­wój co­raz więk­sze kwo­ty. W 2008 r. by­ło to nie­speł­na 680 tys. zł, a w 2009 r. – już pra­wie 740 tys. zł.