Słabość wykazują przede wszystkim indeksy amerykańskie i europejskie.
Za oceanem najgorzej wiedzie się inwestorom z parkietu technologicznego. Nasdaq Composite nawet nie próbował na razie testować szczytów z grudnia 2001 i stycznia 2002 w pobliżu 2 050 pkt. Od 12 marca indeks zmaga się ze średnimi kroczącymi: długoterminową i średnioterminową i wciąż nie może wyklarować kierunku, w którym będzie się poruszał. Nasdaq okazuje się najsłabszym indeksem rynków akcji w Stanach Zjednoczonych.
W odróżnieniu od niego S&P 500 znajduje się w pobliżu wierzchołka z 4 stycznia tego roku. To jednak wszystko na co stać ten indeks. Pierwsza próba przełamania tego oporu okazała się bezowocna. Podobnie zachowują się jeszcze szersze indeksy: Russell 2000 (opór na poziomie 500 pkt.) i Wilshire 5000 (opór na poziomie 11 000 pkt.). Najlepiej radzi sobie średnia przemysłowa (DJIA), która jako jedyna nie dość, że test styczniowego szczytu ma już dawno za sobą, to dodatkowo zostawiła w polu lokalne maksima z lata ubiegłego roku.
Europejskim odpowiednikiem DJIA jest niemiecki DAX. Indeks systematycznie pnie się ku poziomowi 6 tys. pkt., gdzie ostatnio znajdował się w sierpniu 2001 roku. Niestety pozostałe wiodące indeksy europejskie są raczej odpowiednikiem S&P 500. DJ EuroStoxx 50, CAC 40 i FTSE-100 zatrzymały się poniżej szczytów uformowanych przed 2-3 miesiącami i ani drgną. Rodzi to obawy, że trzeba się przygotować na korektę kilkutygodniowych wzrostów.
Ze słabości wielu światowych rynków akcji niewiele sobie robi Japonia. Nikkei 225 konsekwentnie dąży ku 12 000 pkt. Jednocześnie wydaje się, że to nie koniec ożywienia w Japonii. Na wykresie można wykreślić formację podwójnego dna, utworzoną na przestrzeni września 2001 i lutego 2002. Minimalny zakres wzrostów, po przełamaniu linii sygnalnej na wysokości 11 000 pkt., można wyznaczyć na 12 650 pkt. n
