Przy analizie punktów zwrotnych z historii GPW na pierwszy plan wysuwa się I kwartał 2000 r., podczas którego WIG przebił długoterminowy opór i wdrapał się na historycznie wysokie poziomy. Indeks blue chips zyskał w lutym ponad 10 proc., a na wykresie ukazała się popytowa świeczka, zwana marubozu otwarcia. Niestety, w tym samym czasie indeks bankowy nie potwierdził optymizmu panującego nad Wisłą i drugi miesiąc milenijnego roku zakończył ze stratą, wyrysowując jednocześnie formację spadającej gwiazdy. W marcu WIG poprawił jeszcze swój wynik, lecz WIG-Banki zaczął już pikować na południe, wysyłając sygnał wszystkim uczestnikom rynku, że hossa się kończy. Na parkiet weszły niedźwiedzie i rządziły na nim w dwóch ośmiomiesięcznych etapach przedzielonych trzymiesięczną korektą wzrostową. Przełom nastąpił w IV kwartale 2001 r., kiedy WIG-Banki zaczął wysyłać pozytywne sygnały. Mianowicie indeks branżowy, zamiast schodzić w kierunku, w jakim podążał WIG20, postanowił wyjść ze spadkowego układu górą i w listopadzie, wyłamując linię bessy, wygenerował sygnał kupna, który następnie potwierdził się w styczniu 2002 r.