Jak pan widzi swoją rolę w Polskim Związku Firm Deweloperskich i rolę samego związku, bo oczywiście jest to organizacja, która reprezentuje branżę m.in. przy tworzeniu przepisów, ale jest też kwestia postrzegania deweloperów – jest ono, umówmy się, mało przychylne.

Jako prezes PZFD stawiam sobie z grubsza dwa podstawowe cele. Po pierwsze, na pewno chcielibyśmy spróbować być uznanym ekspertem i merytorycznie wspierać administrację rządową i samorządową w tym, żeby była realizowana polityka mieszkaniowa. Jesteśmy w końcu za nią współodpowiedzialni, bo budownictwa wielorodzinnego w Polsce bez prywatnego sektora by nie było. Chcielibyśmy być dużo efektywniejsi w dialogu z rządem, bo tego dialogu nie było. Do Ministerstwa Rozwoju nie mieli dostępu ani przedsiębiorcy, ani nawet samorządy, szczególnie dużych miast. Nie było wspólnego zastanowienia się, jak można zmienić rzeczywistość wokół nas, jak uczynić mieszkania dostępniejszymi. Sprawy trzeba obrócić z głowy na nogi, powinno zacząć się poważną, zobowiązującą dyskusję między głównymi aktorami tej sceny: rządem, samorządami i inwestorami, a także ekspertami, architektami, inżynierami.