Najnowsze, wstępne dane na temat zmian polskiego PKB w III kwartale wywołały lawinę komentarzy. Nic dziwnego, bo roczna dynamika na poziomie 2,5 proc. jest mało imponująca – przecież na początku roku spora część ekonomistów snuła wizje boomu dzięki wspomaganej przez „sterydy" (500+) konsumpcji. Rzeczywistość wygląda inaczej: 2,5 proc. to wynik najsłabszy od trzech lat.

Wobec takiego odczytu nie sposób przejść obojętnie. Jedną z bezpośrednich konsekwencji może być szybszy wzrost wskaźnika dług/PKB, który już w poprzednim, II kwartale podskoczył do 53,8 proc. (poziom najwyższy od 2,5 roku, kiedy to znacjonalizowano połowę oszczędności emerytalnych zgromadzonych w OFE). Perspektywa wzrostu „sztywnych" wydatków w połączeniu ze spowolnieniem gospodarczym to kombinacja, która nieuchronnie oznaczać musi pogarszanie się wskaźników zadłużenia. Dojście do unijnej granicy 60 proc. PKB nie będzie na szczęście kwestią najbliższej przyszłości, ale scenariusz osiągnięcia tego progu w perspektywie kilku lat staje się bardziej prawdopodobny.