Zniesienia Fibonacciego

Do pisania o rynku wracam po niemal dwutygodniowym "urlopie", w czasie

którego na giełdzie zrodziła się korekta w hossie, a mi rodziła się córka! W

obu przypadkach emocji nie brakowało. Patrząc w tym okresie nieco z dystansu

na giełdę nie mogłem się nadziwić, jak powszechnym zaskoczeniem okazały się

napięcia inflacyjne w USA (wzrost rentowności obligacji powodujący odpływ

kapitałów z rynków wschodzących - główny impuls do ostatnich spadków). Nie

twierdzę przy tym, że można było wyznaczyć dokładny punkt zwrotny na GPW.

Równie dobrze, mocne wzrosty mogły skończyć się 100 pkt. wyżej/niżej i tylko

ktoś bardzo naiwny mógłby wyznaczać moment szczytu. Natomiast jeśli te

wzrosty miałyby zdrowe podstawy, to tak gwałtownej korekty byśmy nie

doświadczali. Ale podstaw nie miały. Przez cały wrzesień wszystkie negatywne

wiadomości były totalnie ignorowane, a rynek napędzała siła trendu i "moda"

na rynki wschodzące. Teraz trzeba było płacić za to wysoką cenę. Zasłużenie

i dziwić to nie powinno.

Jak wysoką cenę ? Obecna skala spadku nie zabiera jeszcze niedźwiedziom

wszystkich argumentów. Za długo jednak obserwuję rynki, by uwierzyć, że

kontrolujące nasz rynek fundusze zagraniczne dopuszczą teraz do kolejnego

10% wodospadu, bez wprowadzania rynek choćby w konsolidację, w czasie której

dystrybucja papierów jest znacznie łatwiejsza niż w trendzie spadkowym.

Gdyby faktycznie dzisiaj rynek znalazł twardsze dno, to technicznie moment

do tego idealny. WIG20 dotknął porannym minimum "pierwszego" ważnego

zniesienia Fibonacciego, czyli zniesienia 38,2% fali wzrostowej rozpoczętej

w połowie maja. Jeśli rynek teraz zawróci na północ, to w dłuższym terminie

będzie to świadczyć o bardzo dużej sile tego kilkumiesięcznego trendu

wzrostowego. Fundusze mają więc czego bronić - choć jednocześnie przypomnę,

że prognozowanie zniesienia całego trendu można rozpocząć dopiero pod 2100

pkt. czyli pod zniesieniem 61,8% ... 58 59 MP