Wybitny matematyk, który od swoich kolegów z uczelni różnił się tym, że oprócz teoretyzowania w dziedzinie geometrii przestrzennej chciał jeszcze zarabiać pieniądze. Simons jeszcze przed czterdziestką zakończył karierę naukową, a to, co wiedział o królowej nauk, chciał wykorzystać do odnalezienia rynkowego Świętego Graala. Chciał znaleźć regułę, która rządzi notowaniami. Wierzył, że zaawansowane metody ilościowe pozwolą mu trafnie przewidywać rynkowe ruchy. Tworzył algorytmy i szukał prawidłowości w szeregach czasowych. Takiego podejścia nauczył się wiele lat wcześniej, gdy pracował dla Agencji Bezpieczeństwa Narodowego jako łamacz sowieckich kodów. Z perspektywy wielu lat i na podstawie wyników osiąganych przez jego fundusze można powiedzieć, że udało mu się rynkowy kod złamać. Książka Zuckermana pokazuje jednak, że nie był to łatwy proces. I nie chodzi tylko o to, że Simons i jego współpracownicy niechętnie opowiadali o swoich dokonaniach, ale także o to, że zanim któryś model zaskoczył, wiele pomysłów okazało się bezwartościowych, choć tworzyły je naprawdę bystre umysły. Konsekwencja okazała się jednak opłacalna i stała się wzorem dla innych. Gdy Simons zaczynał, nikt w funduszach nie zatrudniał matematyków i fizyków. Teraz to norma. PZ
