Kontrakty terminowe funkcjonowały w bardzo prostej formie już w połowie XIX wieku w Stanach Zjednoczonych i związane były głównie z rynkiem produktów rolnych (istnieją zapiski sugerujące, że pierwsze kontrakty terminowe zawierane w Japonii sięgają XVII wieku). Otóż, aby dostosować się do popytu (i podaży) na zboże, który ciężko było precyzyjnie przewidzieć w dobie ograniczonych zasobów informacji, rolnicy przywożący swoje zbiory na rynek mogli sprzedać je w danym momencie lub sprzedaż tę ustalić po konkretnej cenie, ale na określoną datę w przyszłości. Ułatwiało im to nie tylko szacowanie zysków i logistykę transportu, ale także ograniczanie kosztów sprzedaży i kosztów ubocznych (zboże, którego nie sprzedano na koniec dnia handlowego często lądowało na ulicy).