Silnik V8 z Chevroleta Corvette o mocy 365 KM, niezależne wahacze, sprężyny śrubowe, teleskopowe amortyzatory, hamulce tarczowe na wszystkich kołach. I to nadwozie! Oszałamiające płynnymi liniami i detalami, przemyślane w każdym calu, stworzone z miłości do prędkości. Jego twórca, Giotto Bizzarrini – uznawany za ojca legendarnego Ferrari 250 GTO – powiedział ponoć: „Zacząłem z tą ideą przy Ferrari GTO i w tym samochodzie chciałem ją poprawić".
Giotto Bizzarrini urodził się w Livorno, w 1926 r. Jego ojciec był bogatym właścicielem ziemskim, a dziadek, także Giotto Bizzarrini, był biologiem, który pracował z Guglielmo Marconim przy jego wynalazkach, także przy konstruowaniu radia. Ukończył studia inżynierskie na Uniwersytecie w Pizie w 1953 r., potem krótko tam wykładał, aż w 1954 r. zaczął pracę w Alfa Romeo, by po trzech latach przejść do Ferrari. Był kontrolerem doświadczalnych samochodów, pracował jako projektant, kierowca testowy i główny inżynier. Został zwolniony w kontrowersyjnych okolicznościach po tzw. wielkim strajku w 1961 r., po którym z Ferrari odeszło wielu współpracowników.
Bizzarrini powrócił do produkcji samochodów w 1962 r. przy wsparciu Renzo Rivolty. Pracował dla jego marki Iso, dla której stworzył znakomity model Iso Grifo, i to z nim konstrukcyjnie jest związane jego arcydzieło, czyli Bizzarrini 5300 GT Strada. Własna markę założył w 1964 r., najpierw pod nazwą Societa Prototipi Bizzarrini, potem zmienioną na Bizzarrini, która działała tylko do 1969 r., wypuszczając w tym czasie około 140 samochodów. Dlatego dziś są taką rzadkością. Inną znakomitą konstrukcją tego inżyniera był sportowy Bizzattini P538S, który tryumfował w wyścigu Le Mans.
Bizzarrini Strada odnosił sukcesy w wyścigach. Miał lekką aluminiową karoserię (waga samochodu to 1200 kg), nitowaną do ramy dla zwiększenia sztywności, co wraz z doskonałym rozkładem masy spowodowało fantastyczne prowadzenie. Moc silnika, umieszczonego z tyłu, przekazywała czterobiegowa skrzynia manualna.
