Nadchodzące 12 miesięcy w strefie euro nie zapowiada się spokojnie. O ile większość analityków spodziewa się kontynuacji ożywienia gospodarczego i stopniowego przywracania normalności po pandemii, o tyle wielkiemu testowi zostanie poddana polityka Europejskiego Banku Centralnego. Znalazł się on w ostatnich miesiącach w małej grupie banków centralnych, które powstrzymywały się przed zacieśnianiem polityki pieniężnej. W odróżnieniu od Banku Japonii czy Szwajcarskiego Banku Centralnego prowadził taką politykę nie dlatego, że inflacja w Eurolandzie była niska. On trzymał się ultraluźnej polityki, pomimo tego, że inflacja wyraźnie przyspieszyła. W grudniu 2021 r. inflacja HICP (czyli liczona według zharmonizowanego koszyka) w strefie euro wyniosła 5 proc. r./r. W Niemczech doszła wówczas do 5,7 proc., w Hiszpanii do 6,7 proc., a na Litwie aż do 10,7 proc. Nawet kraje, które przez lata były pogrążone w deflacji, nagle zaczęły doświadczać stosunkowo szybkiego wzrostu cen. (Przykładem na to jest Grecja, gdzie w grudniu 2020 r. ceny konsumenckie spadły o 2,4 proc., a rok później wzrosły o 4,4 proc.). EBC utrzymuje jednak swoją główną stopę procentową na poziomie 0 proc., a Christine Lagarde, szefowa unijnego banku centralnego, twierdzi, że są małe szanse na jej podwyżkę w 2023 r. Co prawda wraz z końcem marca ma zostać zakończony „pandemiczny" program skupu aktywów (PEPP), ale kontynuowany ma być inny program skupu (APP), warty 20 mld euro miesięcznie. Zacieśnianie polityki przewidywane na nadchodzące miesiące będzie więc stosunkowo niewielkie.