Inwestorzy chętnie pożyczają pieniądze, i to na niski procent, tym firmom, które ich najmniej potrzebują. Czyli takim, które obok relatywnie niskiego zadłużenia (np. w relacji do kapitału własnego) prezentują wysoki poziom płynności szybkiej (tj. nieuwzględniającej zapasów), a jeszcze lepiej gotówkowej. Sprawy mają się gorzej w przypadku tych firm, którym majątku wprawdzie nie brakuje, ale gorzej radzą sobie z zarządzaniem płynnością. Inwestorzy niczego nie boją się bardziej niż „chwilowych problemów wynikających z opóźnień ze spływem należności" oraz „trwających rozmów dotyczących sprzedaży aktywów/pozyskania finansowania", nawet jeśli powyższe komunały mają pokrycie w rzeczywistości i są bliskie realizacji. Wiadomo bowiem, że ten, kto stoi pod ścianą, ma ograniczone możliwości dyktowania twardych warunków w negocjacjach.