Instytucje finansowe prowadzące działalność inwestycyjną na terytorium Unii muszą dostosować się do wymogów kapitałowych, obowiązujących we wspólnocie. Aktem prawnym, który je określa, jest dyrektywa Rady 93/6/EWG z 15 marca 1993 r. (dyrektywa CAD). Reguluje ona m.in. zagadnienia związane z kapitałem założycielskim, zabezpieczeniami przed ryzykiem, monitorowaniem i kontrolą zaangażowania, wyceną pozycji dla celów sprawozdawczych, nadzorem skonsolidowanym oraz wymogami sprawozdawczymi.
Kapitał założycielski
W dyrektywie CAD minimalną wartość kapitału założycielskiego uzależniono od zakresu prowadzonej działalności. I tak firma inwestycyjna, która przechowuje środki pieniężne i papiery wartościowe klientów, przyjmuje, przekazuje i wykonuje zlecenia dotyczące instrumentów finansowych oraz zarządza indywidualnymi portfelami inwestycyjnymi, powinna dysponować kapitałami w wysokości co najmniej 125 tys. euro. Poza kilkoma wyjątkami nie może jednak prowadzić transakcji instrumentami finansowymi na własny rachunek ani gwarantować emisji. W ściśle określonych sytuacjach państwa członkowskie wyżej wymienioną kwotę mogą obniżyć do 50 tys. euro. Pozostałe firmy inwestycyjne są zobowiązane posiadać kapitał założycielski w wysokości co najmniej 730 tys. euro. W tym zakresie polskie przepisy są dostosowane do norm unijnych.
Fundusze własne
W UE firmy inwestycyjne muszą stosować zabezpieczenia kapitałowe przed wystąpieniem: ryzyka pozycji, ryzyka rozliczenia i ryzyka kontrahenta, koncentracji zaangażowania oraz ryzyka walutowego. Niezależnie od tego, ich fundusze własne nie mogą być niższe niż 25% stałych kosztów ogólnych odnotowanych rok wcześniej. Mogą one zostać również zobowiązane do uzupełnienia funduszy własnych, aby zabezpieczyć ryzyko wynikające z działalności znajdującej się poza zakresem dyrektywy CAD. Polskie przepisy dostosowawcze do norm UE, wg przedstawicieli KPWiG, powinny zostać wkrótce opublikowane.
