Warunki zbywania jednostek uczestnictwa i emitowania certyfikatów inwestycyjnych reguluje ustawa z 28 sierpnia 1997 r. o funduszach inwestycyjnych. Umożliwia ona tworzenie pięciu rodzajów funduszy, tj. otwartych, otwartych specjalistycznych, zamkniętych, zamkniętych specjalistycznych i mieszanych. Z tego grona certyfikaty inwestycyjne mogą emitować jedynie trzy ostanie. Każdy fundusz jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych publicznie lub niepublicznie, w ściśle określone w ustawie papiery wartościowe i inne prawa majątkowe. Instytucją zarządzającą funduszem jest towarzystwo funduszy inwestycyjnych. Podmiot ten może działać jedynie w formie spółki akcyjnej, z siedzibą na terytorium Polski, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia KPWiG.
Fundusze zamknięte
Certyfikaty inwestycyjne emitowane przez fundusze zamknięte są wyłącznie papierami wartościowymi na okaziciela. Są też niepodzielne i reprezentują jednakowe prawa majątkowe. W efekcie bez specjalnych problemów mogą, i w myśl ustawy powinny, znaleźć się w publicznym obrocie. Zgodę na emisję certyfikatów inwestycyjnych wydaje KPWiG m.in. na podstawie przedstawionego prospektu emisyjnego. Wydanie przez ten organ zgody na utworzenie funduszu inwestycyjnego zamkniętego jest równoznaczne z dopuszczeniem pierwszej serii certyfikatów do publicznego obrotu. Ich emisję uważa się za zamkniętą po dokonaniu wpłat na certyfikaty w liczbie i w terminie określonym w statucie oraz prospekcie emisyjnym. Termin ten nie może być dłuższy niż dwa miesiące od dnia rozpoczęcia przyjmowania zapisów. Kolejna emisja certyfikatów inwestycyjnych jest możliwa po zamknięciu poprzedniej emisji.
Specjalistyczne
i zamknięte
