Zgodnie ze ?średniookresową strategią polityki pieniężnej na lata 1999?2003?, przyjętą przez Radę Polityki Pieniężnej, celem polityki pieniężnej realizowanej przez bank centralny jest obniżanie inflacji, a w dalszej perspektywie stabilizacja cen, co jest niezbędne dla zbudowania trwałych fundamentów długofalowego wzrostu gospodarczego. Podstawową zasadą polityki pieniężnej, jest realizacja celu inflacyjnego, w sposób bezpośredni. Pierwsze lata prowadzenia przez NBP polityki pieniężnej, wynikającej z realizacji strategii bezpośredniego celu inflacyjnego, wykazały, że problemy z osiągnięciem rocznych celów inflacyjnych w dużym stopniu są efektem tzw. szoków podażowych, które silnie dotknęły gospodarkę polską w minionych latach, oraz rezultatem wzrostu cen kontrolowanych. Pomimo restrykcyjnego nastawienia w polityce pieniężnej, od jesieni 1999 r., oraz stosunkowo korzystnej w ostatnim okresie sytuacji w kształtowaniu się długookresowych podstaw procesów inflacyjnych (w obszarze czynników monetarnych oraz w odniesieniu do dynamiki popytu wewnętrznego) występuje w 2000 r. po raz drugi z rzędu realna groźba niezrealizowania rocznego celu inflacyjnego.Średniookresowym celem polityki pieniężnej pozostaje nadal obniżenie inflacji w końcu 2003 r. poniżej 4%.H H HDoświadczenia ostatnich lat wskazują, że szoki podażowe i nie zawsze zgodna z realizacją celów polityki pieniężnej reakcja na nie ze strony rządu w istotnym stopniu wpłynęły na zaburzenia procesu dezinflacji. Przyczyniło się to do wyższej inflacji w 2000 r., niż zakładała Rada Polityki Pieniężnej. Nadal istnieje duża niepewność co do kształtowania się w 2001 r. wielu czynników warunkujących realizację celu inflacyjnego, a pozostających poza kontrolą polityki pieniężnej. Cel polityki pieniężnej w 2001 r. powinien zatem być wiarygodny i jednocześnie umożliwiać realizację średniookresowego celu polityki pieniężnej. Biorąc to pod uwagę, Rada Polityki Pieniężnej ustaliła cel inflacyjny na koniec 2001 r. w przedziale 6?8-proc. wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w porównaniu z końcem 2000 r.Cel inflacyjny na 2001 r. przekracza poziom roku poprzedniego, ponieważ Rada przewiduje, że zwłaszcza w I połowie 2001 r. nie wygaśnie oddziaływanie czynników podażowych, które od połowy 1999 r. przyspieszają tempo wzrostu cen w Polsce. Występowanie tych czynników, niezależnych od polityki pieniężnej, oraz niepewność związana z zakresem i siłą ich wpływu na inflację są powodem ustalenia celu inflacyjnego w szerszym niż dotąd przedziale. Tak ustalony cel nie jest sprzeczny ze średniookresowym celem polityki pieniężnej ? po ustaniu oddziaływania szoków podażowych możliwe będzie bowiem przyspieszenie tempa dezinflacji. Jeżeli oddziaływanie czynników podażowych przebiegać będzie w 2001 r. w sposób odmienny od przewidywań Rady, prowadząc do osiągnięcia inflacji niższej od dolnej granicy celu inflacyjnego, Rada Polityki Pieniężnej będzie kształtować stopień restrykcyjności polityki pieniężnej, mając na uwadze realizację celu średniookresowego.Osiąganie celu inflacyjnego w 2001 r., w kontekście założonego celu średniookresowego, może wymagać dalszego zwiększenia stopnia restrykcyjności polityki pieniężnej, szczególnie że w świetle opublikowanych w lipcu 2000 r. ?Założeń do projektu budżetu na 2001 r.? ciężar ograniczania inflacji w głównej mierze spoczywać będzie na polityce pieniężnej.Biorąc pod uwagę przewidywane uwarunkowania zewnętrzne (wzrost popytu zewnętrznego, skutkujący wzrostem polskiego eksportu), a także przewidywania co do przebiegu procesów realnych w gospodarce, Narodowy Bank Polski ocenia, że realizacja celu inflacyjnego w 2001 r. będzie odbywać się w warunkach wzrostu PKB o około 5% i przy deficycie obrotów bieżących bilansu płatniczego na poziomie około 7% PKB. Jeżeli zostanie zachowana obserwowana ostatnio zmienność popytu na pieniądz, to przy wyznaczonym celu inflacyjnym i prognozowanym wzroście PKB przewidywany przyrost podaży pieniądza w 2001 roku wyniesie 40?46 mld zł.Fragment opublikowanych w internecie założeń polityki pieniężnej RPP