Wczorajsza sesja wypadła remisowo, ale patrząc z dłuższej perspektywy przewagę nadal trzeba przyznać niedźwiedziom. Odbicie nie wypadło zbyt przekonująco i trudno oprzeć się wrażeniu, iż było ono bardziej zasługą ograniczenia podaży, niż wyraźnej chęci akumulowania akcji. Dość powiedzieć, iż wzrost indeksów zawdzięczamy końcowemu fixingowi. Nie zmienił on faktu, że WIG20 drugą, a WIG trzecią sesję z rzędu pozostawały poniżej średnioterminowych linii trendu wzrostowego, co dobrze obrazuje konsekwentne, choć powolne, powiększanie przewagi sprzedających. Głównego czynnika determinującego rozwój sytuacji na naszym rynku należy upatrywać w giełdach światowych, gdzie nadal dominują trendy spadkowe i nie ma sygnałów ich odwrócenia. Wczoraj nadzieja na odbicie powstrzymywała podaż akcji. Rodzi się pytanie, jak zachowają się inwestorzy, gdy odbicie nie nastąpi. Wielokrotnie już u nas bywało tak, że długo opieraliśmy się tendencji na światowych giełdach, a później z nawiązką "nadrabialiśmy zaległości". Można choćby przypomnieć przełom września i października ub.r., gdy ceny akcji na świecie już rosły, a my pozostawaliśmy w konsolidacji.
Napływające ostatnio dane makroekonomiczne nie przybliżają nas do poprawy koniunktury gospodarczej, a trzeba być świadomym, że rynki obecnie nie zadowolą się obietnicami kolejnych obniżek stóp. Zresztą na taki bodziec i tak w tym miesiącu się nie zanosi. Rządowy program gospodarczy, oparty w głównej mierze na środkach pochodzących z funduszy unijnych, jest mało przekonujący. Te środki trzeba umieć skonsumować. W dalszej perspektywie czeka nas problem rosnącego długu publicznego, który może zagrozić unijnym aspiracjom. W sumie więc zdecydowanie więcej zagrożeń niż szans, dlatego od akcji, szczególnie największych spółek, nadal należy stronić.
Zwróć uwagę na:
Dolar amerykański
- ruch powrotny do głównej linii trendu spadkowego dobiega końca i w związku z tym można spodziewać się dalszej deprecjacji złotego wobec tej waluty.
