Człowiek prezydenta Putina

Aleksiej Miller, pełniący obowiązki szefa Gazpromu od czerwca 2001 r., może mieć powody do satysfakcji. Po 10 miesiącach sprawowania przez niego kierownictwa nad tym największym na świecie producentem gazu jego wartość rynkowa zwiększyła się aż o 70%, do 19 mld USD.

Miller spełnił więc żądania prezydenta Rosji Władimira Putina, który desygnując swojego bliskiego współpracownika na to stanowisko domagał się, aby przede wszystkim zajął się uporządkowaniem finansów Gazpromu, co powinno zwiększyć zaufanie inwestorów do firmy.

Aleksiej Miller urodził się w 1962 r. w Sankt Petersburgu (wówczas Leningrad). Ukończył wydział ekonomii tamtejszego Instytutu Finansów i Gospodarki. Napisał pracę dyplomową na temat możliwości wypoczynku i rekreacji w różnych regionach byłego Związku Radzieckiego. Na tej uczelni obronił też pracę doktorską. W latach 1991-1996 Miller był zastępcą Władimira Putina, który pełnił wówczas funkcję zastępcy mera Sankt Petersburga. Jednym z jego zadań było utrzymywanie kontaktów z zachodnimi bankami mającymi siedziby w tym mieście (m.in. Dresdner Bank, Credit Lyonnais) i współpraca z zagranicznymi inwestorami.

O jego wyjątkowej zażyłości z obecnym prezydentem Rosji świadczy fakt, że Putin zezwolił mu na dużą samodzielność w podejmowaniu decyzji, co było wyjątkiem i nie dotyczyło innych podwładnych. W 1997 r. Miller przeniósł się do zarządu petersburskiego portu, gdzie pełnił funkcję dyrektora ds. rozwoju. Kolejnym etapem jego kariery był fotel dyrektora generalnego firmy BTS, petersburskiej filii spółki Transnieft, właściciela sieci ropociągów w Rosji.

W 2000 r. Putin ściągnął Millera do Moskwy, do ministerstwa energetyki, na stanowisko głównego negocjatora z zagranicznymi partnerami w sprawie polityki energetycznej. W maju ub.r. został mianowany dyrektorem generalnym Gazpromu, zastępując Rema Wiachiriewa, który zachował funkcję prezesa. Dyrektor generalny Gazpromu jest żonaty, ma syna.

10 miesięcy rządów Aleksieja Millera w Gazpromie można uznać za bardzo udane. Zdołał on doprowadzić do wzrostu wartości rynkowej spółki aż o 70%, do 19 mld USD. Zrealizował żądania prezydenta Putina, aby przede wszystkim uporządkował finanse firmy. Wydał olbrzymie pieniądze na inwestycje w produkcję gazu i budowę gazociągów, jednocześnie pozbywając się ubocznej działalności koncernu. Zdołał doprowadzić do zamiany krótkoterminowego zadłużenia firmy na obligacje o dłuższym terminie wykupu.