Zarabiają tylko piłkarze

W branży piłkarskiej prawie wszyscy tracą pieniądze: kluby, stacje telewizyjne, inwestorzy. Wyjątkiem są zawodnicy, których zarobki, na skutek zaciekłej wojny o talenty, w ostatnich pięciu latach znacząco wzrosły.

W Wielkiej Brytanii piłkarze otrzymują 80% więcej pieniędzy niż w 1997 r., we Francji zyskali 76%, a Włoszech aż 108%.

W 1978 r. transferowy rekord wynosił 3 mln USD, bo tyle Juventus zapłacił Vincenzy za Paolo Rossiego. W 1987 r. AC Milan kupił Ruuda Gullita za 10 mln USD. Skromne sumki, jeśli porównać je z 64,5 mln USD, które Real Madryt w ubiegłym roku wydał na Zinedine Zidane`a.

Takie gwiazdy, jak Zidane, David Beckham czy Gabriel Batistuta, rocznie zarabiają 10 mln USD, ale rosnące koszty spowodowały, że wiele europejskich klubów, spośród około 450 mających status zawodowy, przynosi straty. Jak wynika z raportu Deloitte&Touche, zaledwie 15 z 80 czołowych klubów angielskich w sezonie 1999-2000 wypracowało zysk operacyjny.

Od 1997 r. co najmniej 12 klubów europejskich zbankrutowało. W tym gronie znalazły się duński Lyngby, włoska Fiorentina i angielski Queens Park Rangers.

Akcje 40 notowanych na giełdach firm piłkarskich, po gwałtownym wzroście w końcówce poprzedniej dekady, napędzanym drożejącymi prawami do transmisji telewizyjnych, drastycznie spadły. Piłkarski indeks Bloomberga, uwzględniający 18 klubów brytyjskich, od marca 2000 r. stracił 69%. Akcje Borusii Dortmund, mistrza Niemiec, spadły o 48%, podobnie stało się z papierami rzymskiego Lazio.

Zarządzający funduszami odradzają inwestowanie w akcje klubów piłkarskich. Według George`a Ducela z Tockeville Finance, wydawanie na zawodników 80% dochodów przy spadających wpływach z transmisji to żaden model ekonomiczny.

Niektóre kluby podjęły spóźnioną próbę kontroli kosztów. We Włoszech rozważana jest propozycja, aby drużyny pierwszej ligi nie miały więcej graczy niż 25, a wydatki na zawodników ograniczyć właśnie do 80%.