Jednak w odróżnieniu od polis kapitałowych, ubezpieczenie na życie i dożycie gwarantuje świadczenie o charakterze emerytalnym tylko właścicielowi polisy. Dla najbliższych zagwarantowane jest natomiast odszkodowanie w razie śmierci ubezpieczonego.
Polisa chroni życie ubezpieczonego do końca trwania umowy, która najczęściej wygasa w dniu 65. urodzin. Jeśli w tym czasie ubezpieczony umrze, 100% odszkodowania otrzyma jego rodzina lub inne osoby wskazane w polisie. Jeśli zaś ubezpieczony dożyje do końca trwania umowy, towarzystwo będzie wypłacało mu dożywotnią rentę. Może być ona wypłacana miesięcznie, kwartalnie, półrocznie lub rocznie. Częstotliwość wypłaty świadczeń określa polisa. Właściciel polisy może też zażądać wypłacenia od razu całej należnej sumy ubezpieczenia.
Ponieważ ubezpieczenie na życie i dożycie jest formą oszczędzania długoterminowego, to zarówno składka, jak i suma ubezpieczenia jest indeksowana. Zazwyczaj odbywa się to w rocznicę zawarcia polisy. Podwyższenie składki o tzw. wskaźnik indeksacyjny pozwala zachować realną wartość przyszłego świadczenia. Przy czym każdy indywidualnie decyduje o tym, czy składka ma być indeksowana czy nie. Indeksacja nie dotyczy umów dodatkowych. Ubezpieczenie na życie i dożycie przeznaczone jest dla osób od 13. roku życia, pod warunkiem jednak, że rodzice lub opiekunowie zadeklarują opłacanie składek do momentu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Z ubezpieczenia nie mogą zaś skorzystać osoby powyżej 65. roku życiu (choć niektóre towarzystwa dopuszczają możliwość wykupienia polisy przez osoby do 69. roku życiu). Minimalna suma ubezpieczenia zazwyczaj wynosi 5-10 tys. zł. Natomiast maksymalna suma nie jest ściśle określona. Można się np. umówić na sumę ubezpieczenia rzędu 50 tys. zł.
Umowę ubezpieczenia można rozwiązać przed terminem, ale nie wcześniej niż po 2-3 latach trwania, kiedy osiągnie tzw. wartość wykupu.
