Na nieszczęście dla rządzących pamięć elektoratu jest selektywna. O ile elektorat potrafi zapomnieć o rocznicy ślubu czy urodzinach żony, to zwykle o obietnicach przedwyborczych pamięta długo. Nie dalej jak rok temu liderzy Sojuszu jeździli po kraju i przekonywali lud do swoich racji. Naród zmęczony niekompetencją ekipy "z zaciągu Mariana Krzaklewskiego" dał się przekonać, że SLD ma sztab Heraklesów, gotowych natychmiast przystąpić do oczyszczania zapuszczonej przez cztery lata stajni nad Wisłą.
Już pierwszy tydzień po wyborach pokazał, że Leszek Miller w roli head huntera wypada słabo. Sporo dni zajęło mu skompletowanie gabinetu. W gronie 15 ministrów znalazł się m.in. Marek Belka, który miesiąc wcześniej twierdził, że w resorcie finansów może zasiąść tylko osoba o skłonnościach samobójczych, sadomasochista. No cóż, każdy może zmienić zdanie. Tylko że zmienność decyzji okazuje się podstawą działań rządu i koalicji.
Zaczęło się od dylematów minister edukacji: nowa czy stara matura? Najpierw mówiła, że stara, ale po jakimś czasie osiągnęła (sama z sobą) kompromis: najlepiej stara albo nowa.
Przywódcy koalicji zmienili stanowisko z "oswajać" Leppera na marginalizować Leppera. W efekcie Samoobrona wyrosła na drugą siłę w kraju.
Supersędzia, (słaba) minister sprawiedliwości nie mogła się zdecydować, czy prokurator Kaucz był dyspozycyjny, czy nie. Dziś Barbary Piwnik nie ma w rządzie. Podobnie jak Andrzeja Celińskiego, który wahał się, czy kultura jest dla ministerstwa czy ministerstwo dla kultury.
