Liberalizacja rynków finansowych wymusiła na instytucjach UE wprowadzenie przepisów odnoszących się m.in. do publicznych emisji papierów wartościowych. Jej efektem było przyjęcie dyrektywy Rady 89/298/EEC z 17 kwietnia 1989 r. o koordynacji wymogów dotyczących sporządzania, badania i rozpowszechniania prospektu w przypadku oferowania papierów wartościowych w sposób publiczny (dyrektywa PD).
Uznawanie prospektu
W UE jedną z zasad dotyczących publicznych emisji jest obowiązek uznawania prospektu, który został zatwierdzony w jednym z państw członkowskich również w innych krajach wspólnoty. Po przetłumaczeniu powinien być uznany za zgodny z prawem innego państwa członkowskiego, w którym te same papiery wartościowe oferowane są w sposób publiczny. Samo przetłumaczenie prospektu najczęściej jednak nie wystarcza. Organy nadzorcze mogą wymagać zawarcia w nim informacji specyficznych dla rynku kapitałowego kraju, w którym dokonywana jest publiczna oferta. Uzupełnienia mogą wymagać m.in. kwestie dotyczące podatku dochodowego czy instytucji finansowych pełniących rolę pośredników wypłacających należności emitenta.
Martwa zasada
Przyjęcie dyrektywy PD nie ułatwiło jednak życia ani emitentom, ani innym podmiotom biorącym udział w publicznej ofercie. Powszechnym zjawiskiem okazały się praktyki polegające na żądaniu przez organy nadzorcze wielu dodatkowych informacji. Aby temu zapobiec, instytucje wspólnotowe rozpoczęły prace nad przygotowaniem nowej dyrektywy. Zgodnie z harmonogramem powinna ona wejść w życie w 2003 r. Na jej podstawie wiele dotychczasowych barier utrudniających proces emisyjny ma zostać usuniętych. Docelowo na terenie wspólnoty powinno dojść do powstania jednolitego, publicznego rynku pierwotnego.
