Standard kontraktu terminowego zazwyczaj prezentowany jest w formie tabeli. Na podstawie zawartych tam danych inwestor dowiaduje się, jakim symbolem dany instrument będzie oznaczony w tabelach giełdowych, jaką będzie miał wartość, co będzie jednostką notowania oraz jaki będzie minimalny krok notowania. Uzyska także informacje o zasadzie wprowadzania nowych serii do obrotu, ich ilości i czasie, przez jaki będą notowane.
Seria kontraktu
Zanim przystąpimy do analizowania standardu kontraktu, na przykładzie pochodnych na indeks WIG20 (tabela), należy wyjaśnić pojęcie serii kontraktu. Zacznijmy od tego, że czas, przez jaki kontrakty terminowe znajdują się w obrocie, jest dokładnie określony. Zainteresowany inwestor wie, kiedy odbędzie się pierwsze i ostatnie notowanie. Obrót na giełdzie musi się zakończyć przed dniem wygaśnięcia (pozycje 10., 11. w tabeli), czyli dniem ustalenia ostatecznego kursu rozliczeniowego, lub najpóźniej tego samego dnia. Dla notowanych na GPW kontraktów na indeksy i akcje spółek dzień wygaśnięcia pokrywa się z ostatnim dniem obrotu. Serię kontraktu stanowią więc pochodne odpowiadające określonemu przez giełdę standardowi, charakteryzujące się w szczególności tym samym instrumentem bazowym (pozycja 3.) i tą samą datą wygaśnięcia (pozycja 11.). Potoczne nazwy poszczególnych serii wynikają z miesiąca wykonania (pozycja 9.). I tak seria kontraktów terminowych na indeks WIG20, które wygasną w marcu, określana jest mianem marcowej (analogicznie dla pozostałych miesięcy). W danym momencie w obrocie może znajdować się kilka serii kontraktów. Z pozycji 9. w tabeli dowiadujemy się, że dla futures na WIG20 w obrocie znajdują się zawsze trzy serie z terminami wygaśnięcia, wypadającymi w trzy najbliższe miesiące z cyklu marzec, czerwiec, wrzesień, grudzień. Oznacza to, że w obrocie mamy obecnie serie, które wygasną w marcu, czerwcu i wrześniu 2004 roku.
Nazwa kontraktu,
i zasady kwotowania
