Większość, która spodziewała się, że czwartkowe i piątkowe wstrzymanie się podaży było zdarzeniem wywołanym przez końcówkę kwartału, jak zwykle się myliła. Nowe szczyty Nikkei zrobiły swoje - pierwsze dwa kwadranse na rynku terminowym były mocno bycze. I chociaż początek notowań na rynku kasowym nie był zbyt optymistyczny, to systematyczne działania popytu doprowadziły WIG20 do wzrostu o 1,7 proc. Jasno świeciły spółki surowcowe, które reagują na pozytywny rozwój sytuacji na rynkach miedzi i ropy. W okolice szczytów wzrosły również ceny banków (Pekao i PKO BP po +2 proc.); reszta spółek była tłem, ale (z wyjątkiem spadającej o 3,7 proc. Agory) tłem neutralnym ze wskazaniem na popyt. To wszystko spowodowało, że WIG20 od szczytów dzieli dystans już tylko około 2 proc., a WIG i MIDWIG ustanowiły rekordy hossy. No właśnie, taka struktura wzrostu po raz kolejny straszy...
Trzynaście małych lub średnich spółek zanotowało wczoraj wzrost o ponad 10 proc., a 27 firm - o przeszło 5 proc. (nie licząc Elektrimu i KGHM). Miażdżąca siła popytu na niektórych "średniakach" pokazuje, że zarządzający nie mają już za bardzo w co inwestować masowo napływających do funduszy środków. Hurraoptymizm widoczny jest gołym okiem i z pewnością przyjdzie go rynkowi odchorować.
Pytanie tylko: kiedy? - czy bariera ostatnich lokalnych maksimów okaże się dla WIG20 nie do przejścia, a średnie i małe spółki nagle odwrócą trend po ostatniej, rozpoczętej niedawno fali wzrostowej? Czy może największe spółki również dołączą do tej ostatniej, emocjonalnej zwyżki?
Odpowiedź powinna paść niedługo - wszystko zależy od determinacji podaży (a ta zapewne będzie niemała) pod poziomem 3000 pkt dla WIG20. Co będzie miało na nią wpływ? Oczywiście, najmniej przewidywalna polityka, ceny surowców oraz zachowanie rentowności amerykańskich obligacji, i, być może w coraz większym stopniu, zachowanie innych giełd naszego regionu.
Zwróć uwagę:
