W krajach Europy Centralnej dominującym czynnikiem jest członkostwo w Unii Europejskiej lub też wyraźna deklaracja zamiaru wejścia w struktury unijne. Otwierający się wspólny rynek europejski stanowi dla tych krajów olbrzymią gospodarczą szansę. Þmudny proces dostosowania do norm i przepisów unijnych pozwolił na produkcję towarów o porównywalnej jakości z wyrobami oryginalnie wytwarzanymi w krajach Europy Zachodniej. Swobodny przepływ kapitału i instytucjonalne gwarancje przyjaznego klimatu dla zagranicznych inwestorów zagwarantowały napływ obcych środków.
Biorąc pod uwagę ograniczone możliwości kreacji krajowych oszczędności, transfer zagranicznych funduszy jest decydujący dla sfinansowania wysokiego tempa wzrostu inwestycji. Otwarcie gospodarek i zewnętrzne źródła finansowania boomu inwestycyjnego to główne czynniki wspierające wysokie tempo wzrostu gospodarczego krajów Europy Centralnej.
Na Dalekim Wschodzie, w odróżnieniu od krajów Europy Centralnej, motorem wzrostu gospodarczego jest eksport. Chiny, wiodący rynek rozwijający się w Azji, swój rozwój gospodarczy opierają na wewnętrznych oszczędnościach generowanych przez przedsiębiorstwa. Chińskie firmy akumulują znaczne zyski dzięki utrzymywaniu bardzo niskich kosztów pracy. Podobny mechanizm podtrzymujący wzrost gospodarczy działa w Indiach, Malezji i na Filipinach.
Jeszcze inny mechanizm przyspieszenia wzrostu zadziałał w krajach Ameryki Południowej. Przezwyciężenie kryzysu finansowego spowodowało powrót na długoterminową ścieżkę wzrostu. Należy podkreślić, że przyspieszenie wzrostu ma charakter przejściowy i dalsze utrzymywanie wysokiego tempa zależy od wprowadzenia reform strukturalnych. Podobny, przejściowy efekt przyspieszenia wzrostu gospodarczego, można zauważyć w krajach wydobywających ropę naftową. Część z tych państw uzyskane dodatkowe wpływy z eksportu stara się wykorzystać dla restrukturyzacji gospodarki. Tworzone są specjalne rezerwy, które służą poprawie pozycji fiskalnej, na przykład poprzez spłatę istniejącego zadłużenia. Dobrym przykładem w tym zakresie jest Rosja.
Pomyślne perspektywy wzrostu gospodarczego krajów wschodzących zbiegły się ze stabilizacją finansową. Okrzepnięcie instytucji niezależnego banku centralnego, postęp w metodach prognozowania i kontroli inflacji spowodował, że rynki finansowe oceniają lepiej niż w przeszłości skuteczność kontrolowania procesów inflacyjnych przez banki centralne. Dodatkowym argumentem na rzecz stabilizacji są duże rezerwy walutowe, które zgromadziły te instytucje stwarzając komfortowe warunki do przeciw działania napięciom deprecjacyjnym kursu walutowego w przypadku ewentualnych zewnętrznych szoków. Prywatyzacja sektora bankowego spowodowała poprawę zarządzania ryzykiem i wzmocniła kapitałowo banki czyniąc je bardziej odpornymi na skutki cyklu kredytowego.
Najbardziej istotne zmiany zaszły jednak w zakresie ryzyka politycznego. Większość rządów krajów rynków wschodzących, często nauczona przez poprzednie kryzysy finansowe, zaczęła zwracać baczną uwagę na utrzymanie w ryzach deficytu i poziomu długu publicznego. Znaczna w tym zakresie poprawa, wprowadzenie różnych, instytucjonalnie określonych reguł "odpowiedzialności fiskalnej" zostało zauważone przez rynki finansowe.
