Inny wrzesień

Tegoroczny wrzesień, ze statystycznego punktu widzenia, może nieco zaskakiwać. Po prawie trzech tygodniach indeks S&P500 jest bowiem na plusach. Jest to sytuacja wyjątkowa. Ostatnie 77 lat notowań pokazuje, że wrzesień to nie tylko jeden z trzech miesięcy w roku, kiedy to S&P500 w większości przypadków tracił na wartości, ale to również miesiąc, w którym tracił on najwięcej - średnio 1,2 proc. Dla porównania: w najlepszych miesiącach w roku, czyli w grudniu

i styczniu, S&P500 średnio zyskiwał prawie 1,4 proc.

Jednak jeszcze nie jest przesądzone, że indeks szerokiego rynku zakończy wrzesień na plusach. S&P500 od połowy lipca znajduje się w wyraźnym trendzie wzrostowym.

W efekcie wzrósł on z 1224,54 pkt

18 lipca br. do 1328,53 pkt w środę, co było najwyższym poziomem

od 15 lutego 2001 roku. Aktualnie oscyluje na wysokości majowego szczytu (1325,76 pkt). Bliskość tej bariery podażowej, spadająca dynamika wzrostu, negatywne dywergencje na wskaźnikach oraz krótkoterminowe wyprzedanie wskazują, że nawet jeżeli majowy szczyt zostanie pokonany, to nie stanie się to impulsem do dalszej zwyżki. Dlatego można zakładać, że okolice poziomu 1325,76 pkt staną się okazją do realizacji zysków. Dopiero wtedy będzie można ocenić, czy będzie to tylko korekta, czy też może trwalszy impuls spadkowy.

Umownym, technicznym poziomem oddzielającym oba scenariusze jest strefa 1289-1294 pkt, jaką tworzy 38,2-proc. zniesienie dwumiesięcznych wzrostów oraz dołek z 7 września br. Jej przełamanie może stanowić impuls do silniejszych spadków.

Spadające tempo wzrostu amerykańskiej gospodarki, przy wciąż utrzymującej się presji inflacyjnej, co m.in. zostało podkreślone w środowym komunikacie po posiedzeniu FOMC, wskazują, że w następnych tygodniach i miesiącach ceny akcji, jeżeli nawet nie będą spadać, to trudno będzie o wzrost ich kursów.

W tej sytuacji szanse na silne wybicie S&P500 ponad majowy szczyt dodatkowo maleją.