W miesiącach poprzedzających ostatnie dynamiczne odbicie cen akcji na warszawskiej giełdzie regularnie zwracaliśmy uwagę, że część indeksów (WIG, WIG20, sWIG80) zbliżyła się do swej wartości księgowej. Premia względem tej wartości w pewnym momencie była najmniejsza od dołka bessy z 2009 roku. Jakkolwiek był to jeden z tych niezwykle rzadko spotykanych momentów, gdy wartość księgowa nadaje się do tzw. timingu (czyli wskazywania potencjalnego dołka), to jednak ta „staromodna" wielkość zaczerpnięta z bilansów spółek ma o wiele więcej użyteczności dla długoterminowych inwestorów. Czyli dla takich, którzy niekoniecznie pragną wstrzelić się w rynkowy dołek i sprzedać na szczycie (komu to się udaje?), lecz raczej starają się kupić aktywa po atrakcyjnych cenach i korzystać na ich długoterminowej aprecjacji.