Rekordowy tydzień indeksów

Do hossy, która trwa w najlepsze w segmencie średnich i mniejszych firm, starają się przyłączyć także największe spółki. W mijającym tygodniu najwyższe wartości, przynajmniej od 52 tygodni, zgodnie zanotowały indeksy WIG20, MIDWIG i WIRR.

Hossa na wykresie WIG20 wygląda najmniej przekonująco. Nie ulega wątpliwości, że indeks największych spółek znajduje się w trendzie wzrostowym, ale za zwyżką stoi wąskie grono firm. Kiedy WIG20 ustanawiał szczyt na poziomie 1712 pkt we wrześniu zeszłego roku, najwyższe kursy przynajmniej od 52 tygodni miało 18 spółek wchodzących w skład indeksu. Teraz takich firm jest 7. Trend wzrostowy opiera się na papierach PKN Orlen, KGHM, TP, BPH, Prokomu, ComputerLandu i Budimeksu.

Liczne pułapki

W tym roku wykres WIG20 zastawia na zwolenników analizy technicznej pułapki. Pierwszą (i największą) było przełamanie linii trendu wzrostowego i wybicie z konsolidacji w dół pod koniec stycznia. Ponieważ wszystko działo się na poziomie górnego ograniczenia średnioterminowego trendu bocznego, spadek wydawał się oczywisty. Tymczasem ocieramy się już o granicę 1800 pkt. Ale i na drodze do tej wartości nie obyło się bez "zmyłki". Wybicie ponad szczyt z września zeszłego roku pod koniec lutego załamało się. Też tylko pozornie.

Teraz sytuacja wydaje się technicznie klarowna: na wykresie możemy wytyczyć wzrostową linię trendu, opartą na dołkach z listopada, stycznia i lutego. Wsparcie to znajduje się na poziomie 1700 pkt. Droga ku nowym rekordom wydaje się otwarta, choć trend wzrostowy nabiera cech amerykańskich - krótkie skoki w górę przerywane są dość długimi korektami.

Hossa bez zastrzeżeń

Technicznych niedoskonałości pozbawione są trendy wzrostowe na wykresach MIDWIG i WIRR. MIDWIG, indeks średnich spółek, regularnie bije rekordy wszech czasów. Gdyby z dozą dobrej woli potraktować konsolidację z ostatniego kwartału 2003 roku jako flagę, to wskaźnik powinien dotrzeć do 1700 pkt (zakładając w przybliżeniu, że zwyżka rozpoczęła się z poziomu 900 pkt). W silnym trendzie wzrostowym znajduje się zmienność (ATR z 10 sesji) wskaźnika średnich spółek, która po raz pierwszy od ponad trzech lat przekroczyła 50 pkt. Dzięki temu kontrakty na ten indeks stanowią jakąś alternatywę wobec kapryśnego zachowania kontraktów na WIG20 (w tym wypadku zmienność znajduje się na granicy trendu spadkowego i bocznego).

Jeszcze bardziej rozpędzony od MIDWIG jest WIRR, indeks małych spółek. Wprawdzie ze względu na zmiany metodologiczne w obliczaniu wskaźnika trudno porównywać obecny WIRR z indeksem z września 1997 roku, niemniej na zamknięcie piątkowej sesji pobity został ustanowiony przed ponad sześcioma laty rekord wszech czasów. Gdyby spróbować zastosować tę samą interpretację, jak w przypadku wskaźnika średnich firm i uznać konsolidację z końca 2003 za flagę, to okaże się, że dotrzemy w okolice 5 tys. pkt.

Podwójna dywergencja RSI

Choć obydwa indeksy mniejszych spółek w szybkim tempie pną się w górę, to jednak nie można mówić, że mamy do czynienia z hiperbolą. Taka interpretacja wskazywałaby na znaczne prawdopodobieństwo gwałtownej zmiany tendencji. Tymczasem mimo upływu czasu trendy wciąż wyglądają na stabilne.

Mimo że nie przywiązuję większego znaczenia do wyglądu wskaźników technicznych, tym razem zwróciłbym uwagę na RSI (z 14 sesji). Oscylator tworzy podwójną negatywną dywergencję i względem wykresu MIDWIG i względem wykresu WIRR. Jeśli kolejny raz opuści obszar wykupienia, będzie to istotny sygnał sprzedaży. W trakcie internetowej hossy WIG20 po podwójnej negatywnej dywergencji na RSI (i sygnale sprzedaży) urósł jeszcze o 30%, zanim na rynku zmienił się trend.