Oznaka bezsilności

Silna zwyżka notowań przy jednych z najniższych w tym roku obrotach to raczej oznaka bezsilności rynku niż powód do zadowolenia. W dalszym cięgu to podaż wyznacza rytm zdarzeń na parkiecie. Jej bierność pozwala na zwyżkę, natomiast większa aktywność przynosi spadek kursów. Nie jest przypadkiem, że od ustanowienia czerwcowego dołka jedynie dwie sesje zakończyły się wyraźniejszym ruchem w górę. Na obu obroty były jednak bardzo skromne. 26 czerwca wyniosły 712 mln zł dla spółek z WIG20, wczoraj nie przekroczyły 400 mln zł. W takiej sytuacji trudno traktować notowania od 13 czerwca inaczej jak w kategoriach korekcyjnego odbicia po miesięcznej wyprzedaży, zapoczątkowanej 12 maja.

Jeśli przyjmiemy hipotezę o zmianie półtora miesięca temu na warszawskim parkiecie głównego trendu na malejęcy, to jest prawdopodobne, że osięgnięcie przez WIG20 2675 pkt wyczerpuje potencjał odbicia.

Tutaj wypada 38,2-proc. zniesienie przeceny z pierwszej połowy czerwca. Alternatywę dla takiego scenariusza jest dopełnienie

ruchu powrotnego w rejon

2750 pkt.

Choæ nasz rynek w ostatnich dniach wykazuje mniejszę korelację z rynkami światowymi, to na dłuższę metę to one będą determinować rozwój wypadków. W tym kontekście uwagę zwraca nowe minimum, jakie powstało wczoraj na tureckiej giełdzie. To zapowiada kontynuację wyprzedaży. Jednocześnie w ostatnich dniach najmocniej traciły obligacje na rynkach wschodzęcych. Trudno oczekiwać, by inwestorzy chcieli trzymać bardziej ryzykowne akcje skoro masowo pozbywają się bezpieczniejszych papierów

skarbowych.

Niepokojące jest też to, że nasz rynek ma tak duże trudno?ci z odzyskiwaniem utraconego terenu, choæ rekomendacje dla wielu dużych spółek sę bardzo zachęcające. Oznacza to brak wolnego kapitału na parkiecie. Równocze?nie realna staje się groźba, że w przypadku gdyby ze względu na niekorzystne warunki zewnętrzne ceny akcji zaczęły znów iść w dół analitycy zdecyduję się na podniesienie premii za ryzyko i tym samym obniżenie wycen spółek.