Raport dla KE: Zapotrzebowanie Polski na gaz będzie 15-35% niższe od obecnych prognoz

Warszawa, 05.05.2003 (ISB) - Zapotrzebowanie Polski na gaz do 2030 roku będzie o ok. 15-35% niższe niż przewidują to obecne prognozy gazowe, wynika z raportu "Poprawa bezpieczeństwa dostaw gazu w powiększonej Europie", przygotowanego przez firmę EnergSys na zlecenie Komisji Europejskiej (KE), do którego dotarła agencja ISB.

Raport, który ma do końca czerwca zostać przekazany Komisji Europejskiej, przedstawia prognozy zapotrzebowania Polski na gaz do 2030 roku. Z raportu wynika, że w 2005 roku zapotrzebowanie na gaz wyniesie ok. 11,5 mld m. sześc., w 2010 roku będzie to 14,3 mld m. sześc., w 2020 roku - 19 mld m. sześc., a w 2030 roku - 25 mld m. sześc.

Jest to jeden z trzech analizowanych scenariuszy, najbardziej uśredniony. Scenariusze różnią się m.in. prognozowaną dynamiką zmian zjawisk makroekonomicznych, powiązanych ze zmianami w otoczeniu międzynarodowym, wpływem wymogów ochrony środowiska, polityki węglowej i promocji odnawialnych źródeł energii.

Analogiczny scenariusz rozwoju rynku ujęty w założeniach polityki energetycznej państwa do 2020 roku przyjętej przez rząd w 2000 roku, zakłada odpowiednio 17,9 mld m. sześc. w 2005 roku, 22 mld m. sześc. w 2010 roku, 25 mld m. sześc. w 2020 roku i 29,3 mld m. sześc. w 2030 roku.

Korekta założeń polityki energetycznej, przyjęta przez rząd na początku kwietnia 2002 roku, przewiduje rewizję prognoz zapotrzebowania na gaz do 13,72 mld m. sześc. w 2005 roku. Co ciekawe, rządowa prognoza zakłada, że zapotrzebowanie w 2003 roku wyniesie 13,61 mld m. sześc., co wskazuje, iż prognozowany jest tylko niewielki wzrost zapotrzebowania na gaz w Polsce w przeciągu najbliższych trzech lat.

Oznacza to, że średnio prognozy gazu ujęte w raporcie dla UE są niższe o 15-35% od obecnie obowiązujących. Na rok 2005 prognoza jest niższa o ok. 15%, ale na rok 2010 - już o 35%. Różnice stopniowo wyrównują się w kolejnych latach i w 2020 roku jest to spadek o 25% w porównaniu z obecnymi prognozami, a w 2030 - spadek o 15%.

Polska co kilka lat rewiduje prognozy zapotrzebowania na gaz i za każdym razem prognozy przewidują coraz niższe zapotrzebowanie na ten surowiec.

Ostatnie prognozy były podstawą do podpisania przez premierów Polski i Rosji w lutym tego roku porozumienia obniżającego wysokość dostaw gazu do Polski do 161 mld m. sześc. gazu w latach 2003-2022, zamiast wcześniej zapisanych 219 mld m. sześc. na lata 2003-2020.

Porozumienie to przewiduje, że w 2003 roku Rosja dostarczy do Polski w ramach kontraktu jamalskiego 6,6 mld m. sześc. gazu, w 2005 roku ma to być 7 mld m. sześc. gazu, w 2010 roku - 8 mld m. sześc. gazu, a w 2020 roku - 9 mld m. sześc.

Porównując to ze średnią prognozą z raportu przygotowanego dla Unii Europejskiej, widać, że Polska pozostawia sobie niewielkie możliwości dywersyfikacji dostaw gazu, biorąc pod uwagę, że 4 mld m. sześc. zapotrzebowania na gaz jest pokrywane z krajowego wydobycia.

Z analizy prognoz dla KE wynika, że w 2005 roku praktycznie całość zapotrzebowania Polski będzie pokryta z kontraktu jamalskiego i z krajowego wydobycia, pięć lat później Polska w innych źródłach może zamówić 2 mld m. sześc. Dopiero kolejna data, rok 2020, daje trochę więcej możliwości dywersyfikacji - ok. 6 mld m. sześc.

Wiceminister gospodarki i pracy Marek Kossowski uważa, że wielkość dostaw wynegocjowana w kontrakcie jamalskim pozwala na dywersyfikację dostaw z innych źródeł rzędu 2-4 mld m. sześć gazu rocznie w perspektywie najbliższych ośmiu lat.

"Zapotrzebowanie Polski na gaz pozwoli na stopniową dywersyfikację dostaw z innych kierunków niż dotychczasowe rzędu 2-4 mld m. sześc. Oznacza to, że w perspektywie ośmiu lat, czyli w latach 2010-2011, Polska będzie mogła zakupić 4 mld m. sześc. gazu z kierunków innych niż wschodni" - powiedział agencji ISB Kossowski.

"Gdyby rządowi nie udało się renegocjować zapisów kontraktu jamalskiego, możliwość dywersyfikacji byłaby znacznie mniejsza" - powiedział Kossowski.

Dywersyfikacja może polegać na zawieraniu rocznych kontraktów dostawy nie objęte kontraktem jamalskim, lub rozpisywaniu przetargów na kontrakty spotowe, powiedział Kossowski. Jego zdaniem, porozumienie międzyrządowe z lutego 2003 roku nie przekreśla realizacji kontraktu duńskiego czy norweskiego. "Zawsze można negocjować mniejsze ilości dostaw w ramach tych kontraktów" - powiedział Kossowski.

Poprzedni rząd zawarł dwa kontrakty na dostawy gazu ze źródeł innych niż Rosja - jeden z norweskim Statoilem na dostawy bezpośrednim gazociągiem w sumie 74 mld m. sześc. gazu w latach 2008-2024, a drugi - z duńskim DONG na dostawy 2 mld m. sześc. gazu rocznie począwszy od 2005 roku do 2011 roku. Ratyfikację tych kontraktów przedłużono do końca 2003 roku.

Warunkiem budowy gazociągu jest, by Polska odbierała 5 mld m. sześc. gazu rocznie, a Norwedzy znaleźli odbiorców na dodatkowe 3 mld m sześc. Jeżeli w ramach kontraktu z Norwegią Polska zdecyduje się na odbiór mniejszych ilości gazu, będą one transportowane przez system gazociągów niemieckich. Statoil twierdzi, że minimalna ilość gazu, którą opłacałoby się w ten sposób transportować, to 1-2 mld m. sześc. gazu rocznie.

Rząd powinien przygotować nowe prognozy gazu pod koniec roku, powiedział Kossowski. Będą one konieczne do przygotowania aktualizacji założeń polityki energetycznej Polski w 2004 roku. (ISB)

Magdalena Wierzchowska

mw/tom