Pierwsze transakcje sekurytyzacji pojawiły się na początku lat 70. w Stanach Zjednoczonych. Ich zabezpieczeniem były kredyty hipoteczne. W kolejnych latach nastąpił gwałtowny rozwój sekurytyzacji. Emisje papierów dłużnych następowały w oparciu o inne aktywa. Do kredytów mieszkaniowych dołączyły: pożyczki na nieruchomości komercyjne, kredyty konsumenckie (np. samochodowe), kredyty studenckie, wierzytelności z tytułu kart kredytowych, należności handlowe, leasingowe, składki ubezpieczeniowe, zaległości podatkowe, opłaty drogowe, należności loteryjne, należności firm telekomunikacyjnych itp. W miarę rozwoju rynku, konstrukcje programów sekurytyzacyjnych stały się coraz bardziej skomplikowane.
Więcej emisji
krótkoterminowych
Przedsiębiorstwa i banki, dostrzegając zalety sekurytyzacji (m.in. na pozyskanie tańszego źródła finansowania działalności, poprawa płynności finansowej, restrukturyzacja należności), coraz częściej decydowały się na emisje papierów dłużnych zabezpieczonych wierzytelnościami. Emitowano Asset Backed Securities (ABS), tzn. obligacje o zapadalności powyżej 1 roku, lub Asset Backed Commercial Papers (ABCP), czyli papiery krótkoterminowe.
Sekurytyzacja kredytów bankowych