Trwająca miesiąc korekta, poprzedzona dość klasycznym przypadkiem formacji podwójnego szczytu, w znaczący sposób ochłodziła nastroje inwestorów na warszawskiej giełdzie. Na pierwszy rzut oka nasuwa się jej nie tylko czasowy związek z wydarzeniami w rodzimej gospodarce: jeśli wierzyć szczegółowym danym sondażowym, większość głosujących związanych zawodowo z gospodarką zawiodło się na wyniku wyborów, a zatem i z pewnością na dalszym przebiegu powyborczych wydarzeń. Tymczasem skala spadków nie była w żaden sposób większa od korekt na innych rynkach regionu, a można wręcz powiedzieć, że giełda budapeszteńska spadała o wiele silniej - zarówno licząc w procentach, jak i jako zniesienie poprzedniego wzrostu.
Tu nasuwa się pytanie o wpływ rozwoju wypadków w polityce dla poziomu notowań giełdowych - najwidoczniej inwestorzy uznali, ze nie jest on wielki. Inaczej reagowali uczestnicy rynku długu i waluty: doszli widać do wniosku, że łatwiej zepsuć coś w tej dziedzinie. Co więcej, patrząc na wykresy naszych indeksów, czy nawet poszczególnych spółek (Pekao, PKO BP), widać próby obrony wsparć dotkniętych ok. 20 X (WIG20 ok. 2300 pkt) i chęć ponownego ruchu do góry. Na razie jednak próby te odbywają się przy raczej małym wolumenie, czego przyczyn można szukać nie tylko w niemrawym z natury "przedświątecznym" handlu.
W perspektywie kilku miesięcy warto zwrócić uwagę na zachowanie sektora średnich spółek, który po ponadrocznym okresie względnej słabości w stosunku do całego rynku może być oceniany jako tani. Indeks MIDWIG w odniesieniu do WIG znalazł się na poziomie sprzed dwóch lat, a więc bezpośrednio sprzed spektakularnej 50-procentowej fali wzrostowej. A spółkom produkcyjnym, zwłaszcza eksporterom, otoczenie makroekonomiczne powinno w najbliższym czasie sprzyjać.
Zwróć uwagę na:
średnie spółki produkcyjne, zarówno te uznane (Kęty, Cersanit), jak i nieco zapomniane (Świecie, Dębica).
