Pełne członkostwo Polski w Unii Europejskiej było priorytetem naszej polityki zagranicznej od początku III Rzeczypospolitej. W 1990 roku rząd Tadeusza Mazowieckiego uznał wejście do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej za swój cel strategiczny. W 1991 roku Polska i EWG podpisały Układ Europejski, dający naszemu krajowi status państwa stowarzyszonego. Układ wszedł w życie 1 lutego 1994 roku. Po raz pierwszy wolę przyjęcia Polski do swoich struktur przywódcy UE wyrazili w 1993 roku na szczycie w Kopenhadze. Postawili nam jednak warunki: musimy spełnić wyznaczone kryteria polityczne i gospodarcze. Zdecydowali także, że musi być do tego przygotowana sama Unia. Wniosek o członkostwo w UE złożyliśmy 8 kwietnia 1994 roku. Trzy lata później Komisja Europejska wydaje przychylną opinię w sprawie przyjęcia Polski do Wspólnoty i zalicza nasz kraj do najlepiej przygotowanych do rokowań akcesyjnych. 13 grudnia 1997 roku na szczycie w Luksemburgu Polska i pięć innych krajów zostały zaproszone do negocjacji akcesyjnych. Negocjacje rozpoczęły się formalnie 31 marca 1998 roku. W grudniu 2000 roku na szczycie UE w Nicei zatwierdzono reformę Unii, mającą na celu dostosowanie jej struktur do przyjęcia nowych członków. Na mocy traktatu nicejskiego w przyszłej Radzie Ministrów UE Polska dostała 27 głosów, czyli tyle samo, ile np. Hiszpania. W czerwcu 2001 roku zapadła decyzja o zakończeniu negocjacji członkowskich z kandydatami do końca 2002 roku i przyjęciu ich do UE w 2004 roku. 18 listopada 2002 roku ministrowie spraw zagranicznych ustalili datę rozszerzenia Unii Europejskiej o 10 nowych krajów na 1 maja 2004 roku.