PDA w sposób jednoznaczny zostały zaliczone do papierów wartościowych na mocy ustawy z 8 grudnia 2000 r., zmieniającej m.in. ustawę Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Jej uchwalenie było efektem dostosowywania regulacji krajowych do prawa Unii Europejskiej. Na mocy tego aktu do kręgu podstawowych papierów wartościowych zaliczono akcje, prawa do akcji, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, jak również inne papiery wartościowe wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.
Nowy instrument
Na rynku polskim do 4 stycznia 1998 r. zapis na akcje nowej emisji nie był uznawany za instrument finansowy. Oznaczało to, że inwestorzy w ogóle nie mogli obracać subskrybowanymi papierami przynajmniej do czasu zarejestrowania ich w sądzie. Ze względu na charakter publicznego obrotu w praktyce termin ten wydłużał się do dnia asymilacji nowych walorów z akcjami wcześniej wyemitowanymi. Wejście w życie prawie sześć lat temu nowej ustawy dotyczącej publicznego obrotu umożliwiło jednak obrót niemal zaraz po zakończeniu nowej emisji. Inwestorzy po złożeniu zapisu stosunkowo szybko mogli otrzymać PDA. Handlowano nimi od czasu ich zapisania na rachunku inwestora do chwili rejestracji w sądzie akcji nowej emisji. Jak z tego wynika, PDA kończyły swój żywot w dniu powstania akcji. Gdy nie udało się zarejestrować w sądzie papierów nowej emisji, wygasała ważność PDA. Tym samym ich właścicielom przysługiwało jedynie uprawnienie do żądania od spółki wypłacenia sum wpłaconych podczas procesu subskrypcyjnego. Nie wszystkie zapisy na walory nowej emisji podlegały jednak procesowi zamiany na zbywalne instrumenty finansowe. PDA powstawały i mogły być wprowadzone do publicznego obrotu tylko wówczas, gdy emitent przewidział taką drogę w składanym do KPWiG prospekcie emisyjnym.
Różne interpretacje
Wejście w życie 4 stycznia 1998 r. nowej ustawy o publicznym obrocie wcale jednak nie oznaczało, że PDA były przez wszystkich traktowane jako papiery wartościowe. Część prawników uznawała je jedynie za ekspektatywę wierzytelności, czyli jako prawo do warunkowego roszczenia dotyczącego wydania właściwych akcji. Tym samym dla nich, pod żadną definicją papierów wartościowych nie mieściły się PDA. Innego zdania była KPWiG. W ocenie jej przedstawicieli PDA były zbywalnymi prawami majątkowymi wynikającymi z papierów wartościowych. Jeszcze inni uważali je za prawa majątkowe, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny papierów wartościowych (prawa pochodne). W myśl ustawy jedne i drugie walory były papierami wartościowymi. Wszystkich pogodził ustawodawca, który nowelizując ustawę o publicznym obrocie 15 stycznia 2001 r. PDA zaliczył do "podstawowych", papierów wartościowych tj. wymienionych w art. 3, ust. 1. ustawy o publicznym obrocie.
