1860 r. - w zaborze austriackim powstaje Towarzystwo Ubezpieczeń od Ognia w Krakowie (popularnie zwane "Florianką")
1864 r. - w zaborze pruskim zniesiono przymus ubezpieczania i monopol socjetu. Zaczęły powstawać prywatne zakłady ubezpieczeń, w tym polski Bank Wzajemnych Ubezpieczeń "Vesta", który skutecznie konkuruje z rdzennie niemieckimi firmami
1870 r. - w zaborze rosyjskim, w ramach represji po powstaniu styczniowym, przeprowadzono likwidację polskich instytucji, w tym agend Dyrekcji Ubezpieczeń. Ich uprawnienia przekazano Wzajemnym Gubernialnym Ubezpieczeniom Budowli od Ognia. Powstają prywatne zakłady ubezpieczeń, m.in. polskie Towarzystwo Ubezpieczeń Spółka Akcyjna, współpracujące z krakowską "Florianką", a także z ubezpieczycielami działającymi w Anglii, Austrii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech 1900 r. - kolejna centralizacja działalności ubezpieczeniowej w zaborze rosyjskim. Powstaje instytucja Ubezpieczenia Wzajemne Budowli od Ognia w Królestwie Polskim, która działa do I wojny światowej. Powstają dwa nowe polskie zakłady ubezpieczeń: Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń od Gradobicia "Ceres" oraz Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń "Snop"
1921 r. - w ciągu kilku lat od odzyskania niepodległości następuje żywiołowy rozwój firm ubezpieczeniowych. Od 1918 r. liczba ubezpieczeniowych spółek akcyjnych wzrasta z 4 do 19, a towarzystw wzajemnych z 17 do 34 (m.in. w 1920 r. powstaje Towarzystwo Reasekuracyjne "Warta" w Poznaniu). Sejm Rzeczypospolitej uchwala ustawę o przymusie ubezpieczeń od ognia i o Polskiej Dyrekcji Ubezpieczeń Wzajemnych
1927 r. - rozporządzeniem Prezydenta RP Dyrekcja Ubezpieczeń Wzajemnych zostaje przekształcona w Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych (PZUW)
1929 r. - szczyt rozwoju polskich ubezpieczeń - zbiór składki wyniósł 234 mln zł (1USD = 5,20 zł). Największą firmą jest Poznański Koncern Towarzystw Ubezpieczeń, utworzony wraz z innymi ubezpieczycielami przez "Vesta" Bank Wzajemnych Ubezpieczeń