Sierpniowe rozczarowanie

Pierwszym sesjom obecnego miesiąca towarzyszyły nadzieje na kontynuację hossy. Tymczasem sierpień upływa pod znakiem zniżek. Ich główną przyczyną jest pogorszenie nastrojów na giełdach światowych. Wygenerowane w ostatnich dniach sygnały sprzedaży pozwalają spodziewać się dotarcia WIG20 w rejon 2100 pkt.

Na poziomie 2100 pkt rozstrzygną się losy średniookresowej tendencji. Bariera 2100 związana jest z jednej strony ze szczytem z końca lutego, a z drugiej - z 38,2-proc. zniesieniem ruchu wzrostowego, rozpoczętego w połowie maja. W niecałe 3 miesiące WIG20 zyskał jedną czwartą. Dwie wcześniejsze fale zwyżkowe wynosiły indeks po ponad 30% w górę, ale też trwały dłużej. Od dołka z listopada 2003 r. wzrost trwał 4,5 miesiąca; rozpoczęty w sierpniu 2004 r. ruch zwyżkowy utrzymał się przez blisko 7 miesięcy. Następujące po nich korekty znosiły fale wzrostowe w nieco ponad połowie. Gdyby ten scenariusz miał się powtórzyć również i teraz, twardszego dołka należałoby poszukiwać dopiero w okolicy 2000 pkt. To zakładałoby, że obecna od trzech miesięcy zwyżka dobiegła końca. Można się zastanawiać, czy założenie jest prawidłowe, skoro była ona słabsza od wcześniejszych ruchów w górę. To wszak pozostawia miejsce do dalszej aprecjacji.

Krótkoterminowe

sygnały sprzedaży

Dopóki WIG20 pozostaje powyżej 2100 pkt, powrót dobrej koniunktury i osiągnięcie nowych szczytów nie jest wykluczone. Jednak w ostatnim tygodniu pojawiły się elementy skłaniające do sporej ostrożności przy zapowiedziach szybkiej poprawy notowań. Indeks - pierwszy raz od trzech miesięcy - znalazł się poniżej średniej kroczącej z 15 sesji. To dość niezwykłe, by WIG20 przez tak długi czas pozostawał ponad krótkoterminową średnią. Ten systematyczny wzrost można interpretować jako wyraz jego siły, ale też i pewnego zaślepienia inwestorów, którzy tak ochoczo i bez większych obaw kupowali akcje po coraz wyższych cenach. Z chwilą, gdy dochodzi do pogorszenia się nastrojów, pojawia się problem, co zrobić z akcjami kupionymi na zasadzie owczego pędu. Po czwartkowej sesji okazało się, że licząc przeciętnie, nabywający akcje w sierpniu są już minimalnie pod kreską. W tym miesiącu indeks cenowy stracił przeszło 1%. Ta zmiana nie oddaje jednak tego, co działo się w tym czasie na parkiecie. Zachowanie poszczególnych spółek było bardzo zróżnicowane. Około 130 walorów poszło w dół, niecała setka w górę. Średnia strata wyniosła 7%, natomiast przeciętny zysk 7,1%.

Charakterystyczne i wymowne jest sierpniowe zachowanie papierów PKO BP. Najpierw na pierwszych sesjach miesiąca notowania banku rosły, przebiły szczyty z I kwartału tego roku i osiągnęły najwyższy poziom od debiutu. W tym czasie widać było już oznaki przesilenia w przypadku wielu innych dużych firm. Wzrost kursu PKO BP znacząco pomógł wydłużyć okres dobrej koniunktury na parkiecie. Jednak ostatnie dni przyniosły wyprzedaż tych akcji. W rezultacie notowania wróciły poniżej maksimów z pierwszych miesięcy roku. To objaw słabości rynku. Widać, że zwyżka notowań tych akcji z przełomu lipca i sierpnia była raczej wynikiem poszukiwania przez inwestorów papierów, które jeszcze nie urosły, a nie rzeczywistej wiary w ich atrakcyjność i możliwość trwałego ruchu w górę. To jednocześnie znak, że inwestorzy uznali wyceny innych spółek za wygórowane. Często wzrost notowań firm, które w czasie ruchu w górę wcześniej w nim nie uczestniczyły, towarzyszy kształtowaniu istotnego szczytu.

Winna głównie zagranica

Ostatni tydzień potwierdził przypuszczenia, że kluczowym czynnikiem rozwoju sytuacji na warszawskim parkiecie będą zdarzenia na świecie. Szczególnie widać korelację z rynkiem węgierskim. Już poprzednie dwa tygodnie przestrzegały przed pogorszeniem nastrojów za granicą. Teraz te obawy są jeszcze większe. S&P 500 znalazł się na najniższym poziomie od ponad miesiąca i przełamał bardzo ważne wsparcie w strefie 1220-1225 pkt. Jest to równoznaczne z zakończeniem ponadtrzymiesięcznej zwyżki i otwiera drogę do spadku poniżej 1200 pkt.

Po utworzeniu się na tygodniowym wykresie świecowym węgierskiego BUX-a w pierwszym tygodniu sierpnia formacji spadającej gwiazdy indeks przeciął średnią kroczącą z 15 sesji, wykonał ruch powrotny i od ostatniej środy dalej spada. Najważniejszą rolę odgrywa obecnie psychologiczna barieWraz z jej przejściem będzie można mówić o utrwaleniu tendencji malejącej. BUX w takiej sytuacji powinien wrócić do marcowej górki. Znajduje się ona ponad 8% poniżej obecnych notowań.

Zarówno w Warszawie, jak i Budapeszcie w dużym stopniu o pogorszeniu nastrojów zadecydowały spółki surowcowe. PKN od ostatniego szczytu stracił już ponad 7%, MOL przeszło 11%. W naszym przypadku doszła jeszcze blisko 6-proc. przecena KGHM. Spadek ich notowań jest zrozumiały, gdyż to one w największym stopniu "ciągnęły" indeksy w górę w ostatnich miesiącach. Można go traktować jako realizację zysków.

Równocześnie - w kontekście idącego znów w górę na świecie dolara - pojawia się pytanie o przyszłą koniunkturę na rynku surowcowym. Cena miedzi w pierwszej połowie roku zupełnie nie reagowała na drożejącego dolara, choć w przeszłości wykazywała znaczącą korelację z tą walutą. Dolar poszedł przez pierwsze sześć miesięcy tego roku w górę o jedną dziesiątą w odniesieniu do koszyka walut, cena miedzi podniosła się w tym czasie o 5,3%. Inwestorzy mogli traktować aprecjację amerykańskiego pieniądza jako przejściową. Jednak powstała na tygodniowym wykresie świecowym formacja objęcia hossy po odbiciu od wsparcia w postaci 38,2-proc. zniesienia półrocznego wzrostu zapowiada kolejny ruch dolara w górę. Powinien on wynieść przynajmniej 6% z obecnego poziomu w stosunku do koszyka walut. Pytanie, czy w sytuacji, gdy inwestorzy z rynków surowcowych zobaczą, że wzrost wartości dolara ma trwalszy charakter, też to zignorują. Jest prawdopodobne, że nie. To zaś wywołałoby presję na dalszy spadek cen akcji przedsiębiorstw korzystających z wysokich notowań surowców.